zondag 19 februari 2017

Paus Franciscus is een bron van verdeeldheid geworden

door Phil Lawler, een Amerikaanse katholieke journalist

Iedere dag bid ik voor paus Franciscus. En iedere dag (ik overdrijf maar toch maar een beetje) zegt de paus wel weer iets om ons er opnieuw aan te herinneren dat hij katholieken zoals ik niet ziet zitten. Als de heilige vader mij op mijn kop zou geven vanwege mijn zonden, zou ik geen reden tot klagen hebben. Maar dag na dag verwijt de paus mij – en talloze andere gelovige katholieken – dat wij vasthouden aan en soms lijden voor de waarheden die de Kerk altijd heeft geleerd. Wij zijn star, zegt hij tegen ons. Wij zijn “wetgeleerden”, de Farizeeën die zich slechts op hun gemak willen voelen met ons geloof. De paus van Rome zou een punt van eenheid moeten zijn in de Kerk, maar paus Franciscus is jammer genoeg een bron van verdeeldheid geworden. Er zijn twee redenen voor dit ongelukkig verschijnsel: de autocratische stijl van bestuur en het radicale karakter van het programma dat hij meedogenloos probeert te verwezenlijken.

De autocratische stijl (die scherp in tegenspraak is met beloften van collegiaal en synodaal bestuur) is nog niet zo duidelijk geweest als afgelopen week toen hij de onafhankelijke en soevereine status van de Ridders van Malta gewoon aan de kant schoof. In zijn artikel over deze opmerkelijke coup merkte Sohrab Ahmari in de Wall Street Journal op dat het “de Kerk heeft verdeeld dwars door families heen”. Ahmari (onlangs bekeerd tot het katholicisme) gaat verder: Evenals in andere debatten de laatste tijd – communie voor de hertrouwd gescheidenen; de status van de Latijnse Mis; de onderhandelingen van het Vaticaan met het Chinese communistische regime - staan de conservatieven aan de ene kant en paus Franciscus aan de andere kant.

Maar en paus moet niet aan “één kant” staan van onenigheden in de Kerk. Zeker de paus moet beslissingen nemen en beleidslijnen uitzetten. Maar anders dan een politiek leider verwacht men niet van hem dat hij zijn eigen politieke agenda binnen brengt in zijn ambt, dat hij zijn vriendjes bevordert en zijn tegenstanders bestraft. Terwijl we verwachten  dat president Trump het beleid van Obama terugdraait – net zoals Obama het beleid van Bush terugdraaide, verwachten we dat een paus de beslissingen van zijn voorgangers bewaart. Want de Kerk is niet verdeeld in rivaliserende partijen, of zou dat niet moeten zijn.

Iedere paus neemt omstreden beslissingen en bij iedere controversiële beslissing zijn enkele mensen ongelukkig. Maar een prudente paus vermijdt zelfs de schijn van willekeur. In het bewustzijn dat hij dienstbaar is als hoofd van een bisschoppencollege – niet als een eenzame monarch – moet hij zijn best doen eerder oplossingen voor pastorale problemen voor te stellen dan op te leggen.

Al oefent een paus een geweldig gezag uit in de Kerk, hij handelt ook onder aanzienlijke beperkingen. Hij heeft de macht te spreken namens de universele Kerk maar in zeker zin verliest hij de mogelijkheid om als privé persoon te spreken. De paus mag geen partijganger zijn. Van hem wordt verwacht dat hij ruzies oplost, niet dat hij ermee begint. Op het Concilie van Jeruzalem heeft de heilige Petrus de toon gezet voor zijn opvolgers: luisteren naar de argumenten aan beide kanten en dan een oordeel vellen (in dit geval ingaan tegen het standpunt dat hij tevoren had ingenomen).

Uiteraard is de rol van de paus conservatief, in de beste betekenis van het woord. Zijn taak is het de zuiverheid en helderheid van het geloof te bewaren: een geloof dat niet verandert. Omdat onze fundamentele geloofspunten door Christus zijn vastgesteld, kan geen prelaat ze im Frage stellen zonder het gezag van de Kerk zelf die door Christus zelf is gesticht, te ondermijnen – dezelfde Kerk die hem zijn enige aanspraak op gezag geeft. Omdat de paus de hoogste leraar is van het katholieke geloof, kan hij slechts onderwijzen wat de Kerk altijd onderwezen heeft: de geloofsschat die hem vanaf de apostelen is doorgegeven. Hij kan onfeilbaar spreken, maar alleen wanneer hij verkondigt en bepaalt wat gelovige katholieken “altijd en overal” hebben geloofd.

Kortom de paus kan niet iets nieuws leren. Zeker, hij kan oude waarheden op een nieuwe manier uitdrukken maar als hij daadwerkelijk nieuwigheden invoert, maakt hij misbruik van zijn gezag. En als deze “nieuwe” leer in tegenspraak is met de vaste leerstellingen van de Kerk, dan ondermijnt hij zijn eigen gezag.

Veel gelovige katholieken denken dat paus Franciscus met Amoris Laetitia leerstellingen en praktijken heeft bevorderd die onverenigbaar zijn met eerdere leerstellingen van de Kerk. Als die klacht juist is, dan heeft hij de heilige schat geschonden die aan de opvolgers van Petrus is toevertrouwd. Als de klacht niet juist is, dan is de heilige vader ons minstens uitleg verschuldigd en verdienen wij geen beledigingen.

Vertaling C. Mennen 29 januari 2017


Franciscus vernietigt de Soevereine Orde van Malta

Door Roberto de Mattei

Het terugtreden van Fra Matthew Festing, grootmeester van de orde van Malta, hem op 23 januari door Franciscus opgedrongen, bergt het risico in zich voor de paus een Pyrrhusoverwinning [1] te worden. Paus Bergoglio heeft feitelijk gekregen wat hij wilde maar moest daar dwang voor gebruiken waarbij hij zowel het recht als het gezond verstand geweld aandeed. En dit heeft zeker serieuze gevolgen, niets slechts binnen de orde van Malta maar bij katholieken over heel de wereld, die in toenemende mate verbaasd en ontzet zijn over de manier waarop Franciscus de Kerk leidt.

De paus wist dat hij geen enkele rechtstitel had om tussenbeide te komen in de interne aangelegenheden van een soevereine Orde en nog minder dat hij het recht had het terugtreden van de grootmeester te eisen. Hij wist ook dat de grootmeester zelf niet in staat was weerstand te bieden aan de morele druk van een verzoek tot terugtreden, zelfs al was het onwettig.

Door zo te handelen heeft paus Bergoglio een machtsdaad gesteld die openlijk in tegenspraak is met de geest van dialoog die als Leitmotiv was vastgesteld tijdens het Jaar van Barmhartigheid. Wat echter nog ernstiger is, is dat de interventie plaats had om die stroming binnen de orde “te straffen” die het meest trouw is aan het onveranderlijk Leergezag van de Kerk, en om in de plaats daarvan steun te bieden aan de secularistische vleugel, die de ridders van Malta graag wil omvormen tot een humanitaire NGO, een organisatie die  “om goede redenen” condooms en abortieve middelen verspreidt. Het volgende aangewezen slachtoffer lijkt de kardinaal Patroon te zijn, Raymond Leo Burke, die een dubbele wandaad op zijn geweten heeft: hij heeft namelijk de katholieke orthodoxie binnen de orde verdedigd en hij is één van de vier kardinalen die kritiek hebben geleverd op de theologische en morele dwalingen van de Exhortatie van Bergoglio, Amoris Laetitia.

In zijn ontmoeting met de grootmeester kondigde paus Franciscus zijn bedoeling aan de orde “te hervormen”, dat wil zeggen het besluit het religieuze karakter van de orde te herzien, terwijl het nu juist in naam van zijn pauselijk gezag is, dat hij wil beginnen de orde los te maken van zijn religieuze en zedelijke normen. Dit is een plan voor de vernietiging van de orde, die natuurlijk alleen kan plaats vinden als de ridders zich overgeven maar dezen schijnen ongelukkigerwijs hun strijdbare geest verloren te hebben, de geest die hen zo kenmerkte op de slagvelden tijdens de kruistochten en in de wateren van Rhodos, Cyprus en Lepanto.

Door echter zo te handelen heeft paus Bergoglio nogal aan geloofwaardigheid ingeboet, niet alleen in de ogen van de ridders maar ook van een groeiend aantal gelovigen dat de tegenspraak ziet tussen zijn boeiende en honingzoete manier van spreken en zijn onverdraagzame en dreigende manier van handelen.

Van het centrum gaan we naar de periferie die echter voort paus Bergoglio belangrijker is dan het centrum. Enkele dagen voor het aftreden van de grootmeester van de Orde van Malta was er ander nieuws in dezelfde lijn dat de katholieke wereld in beroering bracht. Monseigneur Rigoberto Corredor Bermùdez, bisschop van Pereira in Colombia suspendeerde per decreet van 26 januari de priester Alberto Uribe Medina a divinis, omdat hij, volgens het communiqué van het bisdom “publiek en privé uiting gegeven had aan zijn afwijzing van de doctrinaire en pastorale leer van de heilige vader Franciscus, vooral met betrekking tot huwelijk en eucharistie”. Het diocesane communiqué voegt eraan toe dat de priester als gevolg van zijn stellingname “zich publiek heeft afgescheiden van de gemeenschap met de paus en de Kerk.”

Don Uribe werd er dus van beschuldigd een ketter en een scheurmaker te zijn omdat hij de pastorale aanwijzingen van paus Franciscus heeft verworpen, die in de ogen van veel kardinalen, bisschoppen en theologen nu juist zelf de geur van ketterij (om zich heen) hebben. En dezen zijn nu juist die mening toegedaan omdat zij uitgaan van het katholieke geloof. Dit betekent dat een priester die weigert de communie te geven aan hertrouwd gescheidenen of aan praktiserende homoseksuelen gesuspendeerd wordt  a divinis of geëxcommuniceerd, terwijl zij die het Concilie van Trente en Familiaris Consortio verwerpen, tot bisschop benoemd worden en misschien zelfs tot kardinaal, zoals wellicht Mgr. Scicluna, aartsbisschop van Malta, verwacht want hij is een van de twee Maltezer bisschoppen die de heilige Communie hebben toegestaan aan de hertrouwd gescheidenen die als man en vrouw samenleven. De naam van dit kleine Middellandse-Zee eiland lijkt echter een vreemde band te hebben met de toekomst van paus Bergoglio die minder zorgeloos zal zijn dan we ons misschien voorstellen.

Wie is tegenwoordig orthodox en wie is ketters of schismatiek? Dat is het grote debat dat aan de horizon opdoemt. Een de facto schisma zoals het Duitse dagblad Die Tagespost het noemt, dat wil zeggen: een burgeroorlog in de Kerk waarvan de oorlog binnen de Orde van Malta slechts een bleke voorafschaduwing is.

1. Een Pyrrhusoverwinning is een overwinning die een zo grote tol eist van de overwinnaar dat het eigenlijk een nederlaag is. Iemand die een Pyrrhusoverwinning behaalt, is op een of ander manier zegerijk. Echter de zware tol doet ieder gevoel succes of voordeel te niet.

vertaling C. Mennen 28 januari 2017

maandag 23 januari 2017

Met vertrek Rijkers wordt Katholiek Nieuwsblad grijze muis

Katholiek Nieuwsblad heeft hoofdredacteur Henk Rijkers aan de kant gezet. De krant moet meer de verbinding zoeken en niet polariseren, aldus bestuursvoorzitter Huub Vromen.

Dat klinkt duidelijk als een koerswijziging. Nederlands Dagblad schreef dat ook daags na de bekendmaking. Vromen ontkent dit evidente feit in een interview met het Katholiek Nieuwsblad (13 januari 2017). ‘KN blijft recht in de leer en midden in de Nederlandse Kerk en de wereldkerk staan’.

Dat betwijfelen wij. In hetzelfde interview zegt Vromen namelijk minder nadruk op de leer te willen leggen. De nominaal katholieke KRO doet dit al jaren. Het maakt dat veruit de meeste KRO-programma’s niet van VPRO-programma’s te onderscheiden zijn.

Vromen zegt minder nadruk op de leer te willen leggen om ruimte te scheppen voor de pastorale kant. Dat schept een valse tegenstelling. De leer gaat over de bestemming van de mens. Pastoraal beleid helpt om daar te komen. De twee verschillende zaken zijn van elkaar afhankelijk.

Vromen verklaart minder ‘bijna-heiligen’ in de krant te willen en meer aandacht voor samengestelde gezinnen. Dit terwijl de mainstream kranten al vol staan van lovende portretten van gescheiden ouders die als ‘vrienden’ uit elkaar gegaan zijn en nieuw geluk gevonden hebben.

Het doet onwerkelijk aan dat de bestuursvoorzitter van een katholieke krant klaagt over aandacht voor heiligen. Het is alsof de voorzitter van de KNVB klaagt over aandacht voor topvoetballers.

Het hete hangijzer in het conflict tussen Rijkers en Vromen is niet heiligenverering of de Kerkleer. Het is het optreden van paus Franciscus. In zijn exhortatie Amoris laetitia houdt paus Franciscus de mogelijkheid open dat je ter communie kunt gaan als je je vrouw of man verlaten hebt voor een ander. Dit staat haaks op tweeduizend jaar katholieke traditie. Heiligen als Thomas More hebben hier letterlijk hun leven voor gegeven.

Rijkers heeft in Katholiek Nieuwsblad ruimte geboden aan critici én supporters van Amoris laetitia. Beide kanten kwamen aan het woord. Dat moet kunnen in een krant. Een krant die zulk verschil van mening niet toelaat is geen krant maar een propagandablad.

In het buitenland ligt Franciscus steeds meer onder vuur. Goed ingevoerde vaticanisten schetsen een schrikwekkend beeld van een dictatoriale paus die zelfs veroordeelde pedofielen rehabiliteert. Katholieke nieuwssites tonen de schade van ‘Wie ben ik om te oordelen?’, die ertoe leidt dat in grote delen van de wereld de Kerk haar missie om homoseksuelen naar heiligheid te leiden, effectief heeft gestaakt.

De vermeende populariteit van de paus, waar Vromen overspreekt, is ver te zoeken. Zo bezochten afgelopen jaar ‘slechts’ 4 miljoen mensen pauselijke bijeenkomsten in het Vaticaan. Dat is iets meer dan in 2015, maar veel minder dan in 2013 en 2014. Toen bezochten respectievelijk 6,6 en 6 miljoen mensen de pauselijke bijeenkomsten.

Huub Vromen gaat aan dit afnemend enthousiasme en aanzwellende kritiek voorbij. Hij noemt Amoris laetitia een ‘geweldig boekwerk’. Het staat hem vrij. Het maakt hem wel hypocriet, want hij heeft de mond vol over ‘respect voor de verschillende meningen en zonder vooroordelen en zonder anderen buiten te sluiten’. Kennelijk mag iedereen meedoen, behalve Henk Rijkers. En met Rijkers de groeiende groep katholieken die kritisch is over het pontificaat van Franciscus.

Wat brengt de toekomst voor Katholiek Nieuwsblad? Weinig goeds. Religieuze instituten die nadruk op de geloofsleer inruilen voor ‘midden in de wereld staan’ lossen op in de wereld. Dat hebben we in de jaren 1970 gezien bij talloze katholieke scholen, kranten en vakbonden. Laat Huub Vromen een les trekken uit deze geschiedenis. Een kleine krant als het KN kan alleen overleven wanneer het een eigen en echt katholiek geluid heeft en geen slap aftreksel daarvan.

Rutger Schimmel en Hugo Bos, lezers van het Katholiek Nieuwsblad

zaterdag 14 januari 2017

Twee plus twee is nooit vijf: Spadaro, Orwell en de zekerheid van het katholieke geloof

Voice of the Family 14-1-2017

Pater Antonio Spadaro sj, hoofdredacteur van La Civilta Cattolica en vertrouweling van paus Franciscus, veroorzaakte een polemiek toen hij vorige week op twitter beweerde:

       Theologie is geen wiskunde. 2 + 2 kan in de theologie 5 zijn. Omdat het met God te 
       maken heeft en met het echte leven van mensen….
       ---Antonio Spadaro (@antoniospadaro) 5 januari 2017

“Twee plus twee is vier” wordt vaak gebruikt als een voorbeeld van een stelling die overduidelijk waar is en “Twee plus twee kan vijf zijn” als een voorbeeld van een overduidelijke onwaarheid. Het wordt vaak gebruikt in samenhang met machtsmisbruik door hen die onwaarheid willen opleggen aan anderen om die macht te versterken en hun ideologie op te leggen. Het beroemdste voorbeeld van een dergelijke gebruik is dat van George Orwell die in Negentienvierentachtig schreef: op het einde zou de Partij aankondigen dat twee en twee vijf was en dat je dat moest geloven. Het was onvermijdelijk dat ze deze eis vroeger of later zouden stellen: de logica van hun positie vroeg daar om. Niet alleen de geldigheid van de ervaring maar het bestaan van de externe werkelijkheid zelf werd door hun filosofie zwijgend ontkend.

Orwells woorden konden welhaast gebruikt worden als een commentaar op de bewering van pater Antonio Spadaro. Spadaro is een luidruchtig verdediger van de Apostolische Exhortatie Amoris Laetitia waarvan vele commentatoren menen dat ze op erg veel punten op gespannen voet staat met de leer van de katholieke Kerk. Juist vanwege deze strijdigheden, vanuit een natuurlijke interpretatie van de tekst, hebben vier kardinalen privé om verheldering gevraagd bij paus Franciscus en ook naar de betekenis van een aantal passages. Paus Franciscus heeft de kardinalen duidelijk gemaakt dat hij niet van plan was op hun dubia te antwoorden. Dat bracht hen ertoe hun vragen ter kennis te brengen van heel de Kerk. Sinds de publicatie van de dubia hebben personen die dichtbij de paus staan zoals Antonio Spadaro, hen duidelijk gemaakt dat ze geen antwoord hoeven te verwachten.

Waarom steeds minder priesters paus Franciscus kunnen uitstaan

Door Damian Thompson (geboren 1962) in het Britse weekblad Spectator 14-1-2017.

Op 2 januari publiceerde het Vaticaan een brief van paus Franciscus aan de bisschoppen van heel de wereld waarin hij hen herinnerde dat zij “zero tolerance” moesten tonen ten aanzien van kindermisbruik. De volgende dag publiceerde het Amerikaanse tijdschrift Week een artikel dat het verhaal vertelde van ‘Don Mercedes’- de eerwaarde heer Mauro Inzoli, een Italiaanse priester met een hartstocht voor dure auto’s en  minderjarige jongens. In 2012 ontnam paus Benedictus Inzoli  alle priesterlijke bevoegdheden en laïciseerde hem metterdaad. In 2014 echter kreeg hij alle bevoegdheden weer terug van paus Franciscus die hem waarschuwde zich verre te houden van minderjarigen. Toen pas gingen de Italiaanse burgerlijke autoriteiten achter de man aan die regelmatig handtastelijk was in de biechtstoel. Vorige zomer werd Inzoli veroordeeld tot vier jaar en negen maanden gevangenis voor pedofiele vergrijpen. Het Vaticaan, onder ‘zero-tolerance’-Franciscus, weigerde bewijzen aan te leveren waar de aanklagers om vroegen.

Als paus Benedictus een dergelijke hypocriete houding ten toon had gespreid ten aanzien van een klerikale kindermisbruiker, was iedereen over hem heen gevallen: hij zou uit zijn ambt verjaagd zijn in plaats van dat hij had kunnen aftreden. Maar het grootste deel van de media in de wereld hebben Franciscus in het hokje geplaatst van een onbevreesde hervormer, die strijd levert tegen Vaticaanse maffiosi, pedofielen en ‘fundamentalisten’. Deze perceptie maakte het voor de bondgenoten van de paus gemakkelijk de naam van Mauro Inzoli tot vorige week uit het Engelstalige nieuws te houden. Deze perceptie kan in 2017 veranderen. Gedurende meer dan twee jaar vliegen leidende katholieken elkaar aan over een plan – stiekem gesteund door de paus – om hertrouwd gescheiden kerkgangers tot de heilige communie toe te laten. De seculiere media hebben dit begrijpelijkerwijs beschouwd als een binnenkerkelijk verhaal. Het is moeilijk krantenkoppen te maken van een strijd die zelfs theologen moeilijk kunnen begrijpen. Op de het eind van het vorig jaar echter begon het conflict over de communie samen te vallen met andere conflicten die allemaal vragen opriepen niet alleen over het oordeel van de paus maar ook over zijn geestestoestand.

Een man die, toen hij zijn ambt aanvaardde, prettig informeel leek – hij betaalde zijn eigen hotelrekening; hij weigerde in het apostolisch paleis te wonen; hij belde onverwachts naar gewone mensen – slaat nu een minder sympathiek figuur. Hij heeft met een veel belangrijkere pauselijke traditie gebroken dan het wonen in de pauselijke appartementen of het reizen in limousines. Hij heeft met de gewoonte gebroken dat pausen, als ze eenmaal gekozen zijn, geen gemene curiespelletjes meer spelen. Paus Benedictus respecteerde die gewoonte. Liberalen die bezorgd waren dat de “Rottweiler” oude grieven zou koesteren zagen verbaasd – en opgelucht – hoe hij veranderde in een soort kluizenaar. Dat zorgde voor de feitelijke chaos die tot zijn aftreden leidde maar tot het einde toe was Benedictus altijd “de heilige Vader”.

Deze titel is in het Vaticaan onder Franciscus bijna in onbruik geraakt, minstens in het dagelijks spraakgebruik. En als je hem hoort, is het met een spoor van sarcasme. Bijvoorbeeld: “Zoals de heilige vader zo wijs zegt, wij hebben allemaal de natuurlijke neiging om poep te eten”. De priester in kwestie is geen fan van Franciscus. Maar het is een feit dat de paus het werkelijk heeft gezegd – in het openbaar. Vorige maand zei hij de media op te houden met het verspreiden van kletsverhalen omdat “mensen neigen naar de ziekte coprophagia”, wat betekent uitwerpselen eten. Waarom heeft hij dit gezegd? Het traditionalistisch blog Rorate Caeri suggereerde dat “ouder worden of een medische aandoening” verantwoordelijk was voor zijn “voortdurende boosheid, wrok, scheldredes, gebruik van grove woorden (waarvan het bekend is dat dit in de privé sfeer nog erger is)’. Opnieuw, hier spreekt een tegenstander. Er is geen bewijs dat de paus geestesziek is. Toch zullen veel werknemers van het Vaticaan willen getuigen van zijn woede-uitbarstingen, zijn lompheid tegen ondergeschikten en van zijn vulgair taalgebruik. Hij kan ook hartelijk zijn, grappig en meelevend. Maar deze kant van zijn persoonlijkheid is in toenemende mate voorbehouden aan hen die behoren tot zijn kringetje en aan zijn bondgenoten. Alle pausen hebben hun eigen kringetje, dat gaat vanzelf. Wat Franciscus onderscheidt van de recente voorgangers is de aard van verbintenissen die hij aangaat. Hij is veel meedogenlozer in de uitoefening van zijn macht dan bijvoorbeeld paus Johannes Paulus II die zeker een autoritaire trek had. “Bergoglio deelt de Kerk op in degenen die met hem en zijn en degenen die tegen hem zijn – en als hij denkt dat je bij laatste genoemd kamp hoort, dan zit hij achter je aan”, zegt een priester die in de curie werkt.

“Bergoglio”, let wel, hij noemt hem niet eens “Franciscus”. Veelzeggend is het dat deze priester eens een fervent aanhanger was van de administratieve hervormingen van de paus en hij kijkt niet weemoedig naar de regering van Benedictus, die hij verwijt dat hij zijn pauselijke plichten heeft verwaarloosd. Maar, zoals zoveel medewerkers in het Vaticaan, heeft hij schoon genoeg van de gewoonte van Franciscus om de hele Romeinse curie te vertellen dat ze moderne Farizeeën zijn – een vergelijking die de Argentijnse paus in de rol van Jezus plaatst. Duidelijk gelooft Franciscus dat het versoepelen van de regels voor de communie van katholieken in onregelmatige huwelijken een daad van christelijk mededogen is. Dit is ook de idee van de  eerbiedwaardige liberale kardinalen die campagne gevoerd hebben om hem te kiezen. Er wordt dikwijls gezegd dat hij hun agenda aan het uitvoeren is – en het is waar dat Franciscus erg open staat voor liberale eisen zoals vrouwelijke diakens en gehuwde priesters. Hij is echter niet hun werktuig. Met de woorden van een Vaticaanse waarnemer die in Rome vele jaren een belangrijke positie innam: “Hij heeft de oude progressieve jas niet aangetrokken maar hij heeft zijn eigen persoonlijkheidscultus gecreëerd. Theologische details vervelen hem.  Hij is geobsedeerd door persoonlijke loyaliteit -  en als de kardinalen bij hun keuze de gepaste zorgvuldigheid in acht genomen hadden, zouden ze hebben ontdekt dat hij onder de Argentijnse jezuïeten iemand was die voor een enorme verdeeldheid zorgde”. Het is niet moeilijk een Latijns-Amerikaanse kleur te ontdekken in het regelen van zaken en het vereffenen van rekeningen  en dat overduidelijk is geworden in het laatste jaar. De meeste katholieke bisschoppen dachten dat Franciscus een openhartige en misschien wat aandoenlijke naïeve hervormer was. In plaats daarvan worden zij geconfronteerd met een paus die tegelijkertijd strijdvaardig is, charmant, prikkelbaar, idealistisch en wraakzuchtig. Doet hij u aan iemand denken? De overeenkomsten tussen Trump en Franciscus doen in Rome al maanden de ronde, en niet alleen bij de tegenstanders van de paus. “Het is niet helemaal serieus bedoeld”, zegt een hooggeplaatste bron. “Niemand wil suggereren dat Jorge Bergoglio bekoord wordt door dezelfde  vleselijke zondes als Donald Trump. En er is nog een verschil. De Amerikanen kunnen hun oude boef naar vier jaar buiten gooien. Franciscus hoeft zich niet kandidaat te stellen voor een herverkiezing door een conclaaf. En dat is, geloof me, een geluk voor hem want na de ellende en de onzin van de laatste paar jaar zou hij in de eerste stemronde uitgeschakeld worden.


vrijdag 30 december 2016

Mennen in nachtmis kritisch op homohuwelijk en abortus

"OSS – Scheidend pastoor Cor Mennen heeft voor opschudding gezorgd tijdens zijn laatste nachtmis met kerst. In de preek was hij kritisch over onder meer het homohuwelijk en abortus.
Een kerkgangster, die anoniem wil blijven, laat aan Dtv weten: “Zoiets heb ik nog nooit gehoord. Het was ronduit schandalig wat hij zei. Het was niet de kerstgedachte die ik had verwacht.”

Mennen zelf laat weten zowel positieve als negatieve reacties te hebben gehad op de preek. Volgens hem is er een tweedeling in de kerk van conservatieven en mensen die meegaan in, zoals hij het noemt, ‘de decadentie van nu’. Daarmee doelt hij op het homohuwelijk, abortus en meeroudergezinnen. “We zijn dat allemaal normaal gaan vinden”, reageert Mennen" Lees hier verder en bekijk de video met een interview met de pastoor.

maandag 5 december 2016

Lang leve kardinaal Eijk die de kerk huis van God beschermd !!

"SAASVELD - Het bisdom Utrecht heeft de voorstelling The Armed Man in de kerk van Saasveld verboden. Dat meldt de perschef van het bisdom. Voorzitter Henri Veldhuis van de uitvoerende muziekvereniging Caecilia is verbijsterd.

Vorige week werd bekend dat ten behoeve van de voorstelling The Armed Man het marmeren altaar in de Plechelmuskerk tegen de zin van bisschop Eijk was vervangen door een verplaatsbaar houten altaar. Daarop werd de locatieraad ontslagen.

Vijftien bezoekers
De door de sloop ontheiligde kerk werd zaterdagavond met een ritueel van boete en verzoening weer in gebruik genomen. Slechts vijftien dorpelingen bezochten die eucharistie waarin het nieuwe altaar werd gezegend. Saasveld dacht dat het hoog opgelopen conflict met het bisdom was beslecht.

...........

'Geen multifunctioneel centrum'
Maar zelfs wanneer het werk beschouwd wordt als een concert, en dus niet als een mis, dan nog zou de voorstelling in de Plechelmuskerk in Saasveld geen doorgang mogen vinden van het bisdom, zegt Zuijdwijk. "Want de kerk is geen multifunctioneel centrum", aldus de perschef, die hoogst verbaasd is dat de voorstelling nog steeds gepland staat voor 17 en 18 december. Hij zal daar met het parochiebestuur over praten."