zondag 21 mei 2017

Alleen voor de voortplanting?

De H. Johannes Paulus II heeft tijdens de wekelijkse Algemene Audiënties catecheses gegeven die bekend geworden zijn onder de naam: Theologie van het Lichaam. Deze catecheses geven een totaalvisie op de mens en met name op het lichaam en geslachtsgemeenschap in het huwelijk. Mede onder invloed van de Theologie van het Lichaam is het besef dat gemeenschap buiten het doel van de voortplanting een zonde is bijna geheel verdwenen. Dit in tegenstelling tot wat de kerkvaders ons leren. Volgens de jongerencatechismus Youcat wil God “dat man en vrouw elkaar in erotische en seksuele lust ontmoeten om zich in liefde steeds vaster met elkaar te verbinden en kinderen uit hun liefde te laten ontstaan. Aan het lichaam, de lust en erotisch plezier worden in het christendom grote waarde gehecht.” Een heel andere boodschap dan de boodschap die je kunt lezen bij de H. Augustinus of H. Thomas van Aquino. In dit artikel een samenvatting van wat de kerk op deze punten leert, hiermee veelvoorkomende misvattingen tegensprekend.

Wat is het doel van het huwelijk?

In het natuurlijke (niet-christelijke) en in het christelijke huwelijk is het belangrijkste doel het voortbrengen van nageslacht, daarbij inbegrepen het opvoeden van de kinderen tot kinderen van God. Het tweede doel (ondergeschikt aan het eerste) is het elkaar helpen en steunen, en elkanders welzijn bevorderen. En ook het elkaar helpen zondig gedrag te voorkomen, o.a. door het blussen van de begeerlijkheid als de andere partij daar om vraagt. Daarom zegt de apostel Paulus dat we ons binnen het huwelijk niet te lang moeten onthouden om ons te richten op vasten en gebed, ”opdat de satan u niet bekoort door uw onthouding.” (1 Kor. 7, 5). Wanneer we ons te lang onthouden zouden wij immers in erge zonde kunnen vallen, zoals masturbatie en overspel.

Wat het christelijk (sacramenteel) huwelijk betreft is het voornaamste doel meer volledig: Het verwerven van kinderen, en deze opvoeden tot 'kinderen van God', die eeuwig God zullen loven en danken. De echtgenoten moeten daarom elkaar, de kinderen en de omgeving, tot zondeloosheid en heiligheid brengen, en daardoor naar de hemel leiden.

In het huwelijk geven man en vrouw elkaar het onvervreemdbaar recht, niet alleen maar op hun lichaam, maar op zichzelf, op de hele persoon. Zij schenken zichzelf wederzijds weg om volkomen één te worden in een levenslange echtelijke eenheid om volgens Gods opdracht nageslacht  voort te brengen en dat op te voeden tot kinderen van God en elkaar te heiligen.

Wat is het doel van de geslachtsgemeenschap?

De geslachtsgemeenschap is naar haar aard gericht op de voortplanting. God heeft het krijgen (en opvoeden) van kinderen als opdracht meegegeven aan echtparen. Daarom mag geslachtsgemeenschap, met alle eraan voorafgaande handelingen en alle daden die deze geslachtsgemeenschap vergezellen, slechts plaats vinden in het huwelijk. Alleen binnen het huwelijk is aan alle voorwaarden voldaan die passen bij het ontvangen en het opvoeden van kinderen.

Echtgenoten kunnen om één van de volgende hoofdredenen, of om combinaties daarvan, huwelijksgemeenschap wensen:
• Om kinderen te krijgen
• Om hun liefde aan elkaar te tonen
• Uit gewoonte.
• Om zonde te vermijden, dat is om de begeerlijkheid te blussen.
• Om genoegens en lust te ervaren.

Indien de laatstgenoemde reden (bevordering van lust en genoegens) de hoofdreden is, zal de gemeenschap niet vrij van (zonde)schuld zijn. Bij combinaties van redenen is dit meestal minder duidelijk. Een (christelijk) levensideaal is dat gedachten en gevoelens kuis moeten zijn. Bovendien mag niet de mogelijkheid tot het ontvangen van kinderen worden belemmerd. Alle handelingen die leiden tot, en deel uitmaken van de geslachtsgemeenschap, moeten kuis verricht worden. Dit betekent dat genot en lust niet op de eerste plaats en niet om henzelf mogen worden genoten, maar wel als nevenverschijnsel van de normale huwelijksgemeenschap, met het juiste doel. Het is niet altijd gemakkelijk uit te maken of dit wel of niet het geval is. In de praktijk is er een flinke marge. In de hemel is men goed op de hoogte van de zwakheden der mensen, en in dit opzicht telt bij God vooral de goede wil.

Wanneer zijn seksuele handelingen onkuis?

Alles wat tussen niet-getrouwde mannen en niet-getrouwde vrouwen naar intimiteit zweemt, is al snel onzedig en onkuis. Alles wat verder gaat dan een gewone begroeting door een handdruk of lichte kus op de wang, waarbij de lichamen steeds de nodige afstand bewaren, is al snel onzedig en mogelijk onkuis. Het is belangrijk om te bedenken dat er op het gebied van seksualiteit geen daden bestaan die niet-gewichtig zijn.

Geslachtelijke aanrakingen en handelingen leiden naar hun aard allemaal naar de volledige lichamelijke vereniging. De seksuele gevoelens zijn er immers op gericht hun hoogtepunt te bereiken in de geslachtsgemeenschap. De seksualiteit is als een soort machine, die als deze eenmaal is gestart, moeilijk kan worden stilgelegd. Veel hedendaagse jongeren weten niet dat als de seksuele gevoelens eenmaal zijn opgewekt, er een bijna vanzelf verlopend proces in gang wordt gezet. Dit betekent, dat het bevorderen van seksuele gevoelens en verlangens alleen in het huwelijk thuis horen. In het huwelijk zijn ze een omlijsting en voorspel van de lichamelijke gemeenschap, waarbij de lust niet bovenmatig mag worden bevorderd.

Wat mag wel en niet mbt geslachtsverkeer binnen het huwelijk?

Ook in het (christelijk) huwelijk is niet elke seksuele handeling tussen de echtgenoten toegestaan. Elke seksuele handeling moet horen bij het gewone en natuurlijke voorspel op en de geslachtsgemeenschap zelf. Elke handeling die niet gericht is op de natuurlijke wijze van geslachtsgemeenschap is onkuis en moet daarom worden vermeden. Het is dus zondig om orale en anale seks te hebben. Zoals we bijvoorbeeld leren uit de volgende brief van de H. Barnabas[1]: “Gij zult niet zijn zoals degenen waarvan we horen dat ze  kwaad bedrijven met de mond en het lichaam door onreinheid (oraal geconsumeerde seks).”

Onkuis is ook het gebruiken van lust bevorderende preparaten of middelen, of (bijzondere) instrumenten, bijvoorbeeld ten behoeve van sadomasochistische seks. Een gemakkelijke praktische regel is dat het zaad van de echtgenoot slechts in de schede van de echtgenote mag terecht komen, en nergens anders. Dit mag slechts als resultaat van de gewone echtelijke vereniging plaatsvinden, waarbij men niets mag doen, of nalaten, om het gewone verloop van de natuurlijke processen te verstoren of te verhinderen. Alle handelingen die uitsluitend gericht zijn op het bevorderen van de hartstocht, de lust en het genot, zijn onkuis en moeten worden vermeden.

Wanneer is geslachtsgemeenschap binnen het huwelijk zonde?

Er zijn maar twee manier waarop getrouwde personen in de geslachtsgemeenschap samen kunnen komen zonder zonde. Ten eerste wanneer ze tot doel hebben nageslacht voort te brengen en ten tweede wanneer ze aan de ander hun huwelijkse plicht vervullen. Namelijk om zichzelf aan de ander te geven om de begeerlijkheid uit te blussen, zodat erger zonde voorkomen wordt.

Dit is de belangrijkste conclusie van dit artikel. Daarom een heel aantal citaten die aantonen dat dit altijd en overal het standpunt van de Kerk is geweest:

·         H. Augustinus: “Wanneer de vleselijke lust de maat voor de geslachtsgemeenschap te buiten gaat, buiten dat wat nodig is voor het verwekken van kinderen, is dit een kwaad, maar vergeeflijk vanwege het goede van het huwelijk.” (De bono viduitatis, c. 4, nr. 5).
·        H. Augustinus: “De noodzakelijke geslachtsgemeenschap voor het verwekken van kinderen is alleen waardig binnen het huwelijk. Maar dat wat verder gaat dan deze noodzaak volgt niet langer de rede, maar de lust.” (Het goed van het huwelijk).
·        Petrus Lombardus (Libri sententiarum, lib. IV, dist. 27, nr 2.4
·        H. Thomas van Aquino: “Bijgevolg zijn er slechts twee manieren waarop getrouwde mensen zonder zonde kunnen samenkomen, namelijk om nakomelingen te krijgen en om de huwelijkse plicht te betalen. In alle andere gevallen is het een dagelijkse zonde.” (Summa Theologiae"; aanhangsel, vraag 49, artikel 5).
·        Paus Innocent XI / Clemens van Alexandrië: "Het hebben van geslachtsgemeenschap voor een ander doel dan het verwekken van kinderen is schade doen aan de natuur." (Errores doctrinae moralis laxioris, 2109 / De opvoeder van kinderen 2: 10:95:3).
·        Lactantius: “De voortplantingsorganen zijn, zoals de naam ons leert, gegeven aan ons voor geen ander doel dan het voortbrengen van nageslacht.” (Divinae Institutiones 6: 20).

Hier zouden eenvoudig meer voorbeelden aan toe te voegen zijn, omdat het is wat de Kerk altijd en overal heeft geleerd.

Is anticonceptie altijd verboden?

De geslachtsgemeenschap in het huwelijk mag niet door uitwendige of door inwendige maatregelen van haar voortplantingskracht worden beroofd. Dat betekent, dat alle handelingen en alle technische en biologische maatregelen, waarbij wordt ingegrepen in de natuurlijke orde, ongeoorloofd zijn. Hieronder vallen bijvoorbeeld: coítus interrúptus (voortijdig terugtrekken), het condoom, sterilisatie, enz. als ook de hormonale methoden, zoals de diverse soorten anticonceptiepillen. De encycliek van Paus Paulus VI Humánæ Vitæ is hierover heel duidelijk.

Door het gebruik van de meeste anticonceptie pillen overtreed men ook nog een tweede gebod: Gij zult niet doden. Omdat deze pillen ook een abortieve werking hebben. Sterilisatie (doorsnijding van zaad- of eileiders) is een opzettelijke beschadiging, een verminking, van een goed werkend orgaan, en gaat daarom ook in tegen ditzelfde gebod.

Wanneer men om ernstige redenen geen kinderen kan ontvangen is het beste om zich  geheel van gemeenschap te onthouden. Wanneer het ‘beste’ niet haalbaar is wil dat echter niet automatisch zeggen dat er sprake van zonde is. We moeten steeds streven naar het hoogste, maar wanneer dat niet gehaald wordt is dat geen reden tot wanhoop, maar eerder een aansporing om nog verder te groeien in deugden. Daarom mogen, vanwege zwakheid van het vlees, andere methoden van natuurlijke geboorteregeling, zoals de sympto-thermale methode en NFP sensiplan, toegepast worden. Hierbij grijpt men niet in de natuurlijke gang van zaken in. Men verstoort die niet, noch verhindert men natuurlijke processen. Men maakt slechts gebruik van de kennis, die men heeft over de gedetailleerde werking van het vrouwelijk lichaam. Men kan de natuurlijke methoden gebruiken om de kans kinderen te krijgen te vergroten door te streven naar gemeenschap tijdens de vruchtbare dagen van de vrouw. Dit is volgens de natuurwet en de leer van de katholieke Kerk altijd toegestaan. En men kan deze methoden gebruiken om het aantal kinderen te beperken. In dit geval wordt de huwelijksgemeenschap beperkt tot de onvruchtbare dagen van de vrouw, en onthoudt men zich van die gemeenschap op de andere dagen.

Maar het feit dat de methode natuurlijk is wil nog niet zeggen dat ze ook altijd moreel geoorloofd is, ten minste als kinderbeperking het nagestreefde doel is. Kinderbeperking is niet altijd moreel geoorloofd. Blijvende onthouding en periodieke onthouding middels natuurlijke methoden zijn in het huwelijk alleen geoorloofd als daar ernstige redenen voor zijn. Want Gods gebod “Gaat heen en vermenigvuldigt u” is geen loos gebod, dat men naar eigen believen ter zijde kan schuiven. Anderzijds eist God niet, dat dit gebod moet worden gehoorzaamd wanneer het onmogelijk is dit te doen. Het moet, redelijk gezien, mogelijk worden geacht om de eventuele kinderen op te voeden. Gaat dit niet, dan is deze wijze van geboortebeperking moreel geoorloofd. Ernstige redenen zijn bijvoorbeeld:

·        Maatschappelijke omstandigheden: In tijden van revolutie en oorlog, bij verblijf in (vluchtelingen)kampen, tijdens epidemieën, bij hongersnood, bij overstroming, e.d.
·        Familieomstandigheden: Bij slechte of gebrekkige huisvesting, bij grote en echte armoede, bij te kort schietende geldelijke middelen, e.d.
·        Persoonlijke omstandigheden: Bij ernstige ziekte, bij een slechte gezondheid van de vrouw, bij dreigende overbelasting van man of vrouw, bij het reeds hebben van een of meerdere gehandicapte kinderen, bij het lijden aan erfelijke of overdraagbare ziekten, die men niet aan het nageslacht wil doorgeven, e.d.

Blijvende of tijdelijke onthouding is ook toegestaan om hogere geestelijke motieven, zoals tijdelijke onthouding, gepaard gaande met extra gebed, gedurende enige weken om de genezing van een ziek kind af te smeken. Of blijvende onthouding omwille van het Koninkrijk Gods, omdat men zich samen geheel op God en een geestelijk leven wil richten (Jozef-huwelijk). In vroegere tijden onthielden katholieke echtparen zich tijdens de vasten en ook wel tijdens de advent, om zodoende deel te hebben aan deze perioden van boete.

Zonder ernstige redenen is het aan jonggehuwden niet geoorloofd, óók niet middels onthouding, of natuurlijke geboorteregeling, om het krijgen van kinderen uit te stellen tot een veel later tijdstip, bijvoorbeeld tot enkele jaren na het huwelijk.

Echtparen, die onvruchtbaar blijven, en oudere gehuwden, waarvan de vrouw haar vruchtbare tijd heeft afgesloten, mogen altijd tot gemeenschap overgaan om hun liefde en trouw uit te drukken, of om zonde te vermijden, dat is, de begeerlijkheid te blussen, mits de gemeenschap kuis blijft en niet uitsluitend omwille van de lust geschiedt.

Conclusie

Kies voor de ware opdracht van God voor het huwelijk, te weten elkaar, en de kinderen, die God u schonk, op te voeden tot kinderen van God, tot zondeloosheid en heiligheid, opdat u later samen in de hemel bij God gelukkig zult zijn.




[1] Brief van Barnabas 10: 8

zondag 7 mei 2017

Lezing over de tijdloze waarde van ascese en mystiek - 9 juni 2017

Eerherstel. Boetedoening. Versterving. Ascese. Mystiek. Het zijn woorden die tegenwoordig in het alledaags spreken van de Kerk bijna afwezig lijken. Terwijl ze een wezenlijk onderdeel zijn van het christelijk leven. 

Daarom organiseert Civitas Christiana op vrijdag 9 juni 2017 een lezing over de tijdloze waarde van ascese en mystiek. Ik nodig u van harte uit hierbij aanwezig te zijn. 

De spreker op 9 juni is pater prof. Francesco Giordano. Hij doceert theologie in Rome en is directeur van Human Life Internationaal, waarmee hij studenten vormt – leken, religieuzen, seminaristen – die pro-life werk willen doen in hun eigen parochie. Pater Giordano is een man van contemplatie én actie. Bij uitstek een spreker die weet hoe geestelijk leven te houden in een bezeten tijd. 

Aanmelden kan door een e-mail te sturen aan info@civitaschristiana.nl of te bellen naar 024 – 782 0504.

Aanleiding van de lezing is de heruitgave van Kort begrip der ascetische en mystieke theologie. Dit boek van pater Adolphe Tanquerey behandelt heel het geestelijk leven en wijst ons gelovigen de weg naar boven, richting vereniging met Christus. Een vergeten klassieker die het verdient gelezen te worden. Vanzelfsprekend kunt u dit boek aanschaffen na de lezing.

Na de lezing is er een borrel. Ik zie er naar uit om u te ontmoeten, het is belangrijk om als katholieken onderling contact te hebben. 

Ik hoop u op vrijdag 9 juni te verwelkomen!


Pro-life bijeenkomst 20 mei 2017


vrijdag 5 mei 2017

Licht op de hedendaagse crisis

Door Roberto de Mattei, New York 27 maart 2017

Verjaardagen in 2017

Evenals in een mensenleven worden verjaardagen ook gevierd in het leven van volkeren. En 2017 is vol verjaardagen; niet echter allemaal verjaardagen die een taart met kaarsjes verdienen.

De verjaardag waar het meest over gesproken wordt is die van Martin Luther. Vijfhonderd jaar zijn voorbijgegaan sinds 31 oktober 1517 toen Luther zijn 95 stellingen op de hoofddeur van de kathedraal van Wittenberg spijkerde. Een handeling die de zogenaamde protestantse hervorming in gang zette en het einde van het middeleeuwse christendom markeerde.

Twee eeuwen later, op 29 juni 1717 werd de Grootloge van Londen gesticht. Deze gebeurtenis wordt als de geboorte van de moderne vrijmetselarij beschouwd die op haar beurt nauw verbonden is met de Franse Revolutie. De vrijmetselaarsloges waren feitelijk de intellectuele en de actieve werkplaatsen waarin de revolutie van 1789 werd bekokstoofd.

Op 26 oktober of 7 november, al naargelang de Gregoriaanse of Juliaanse kalender wordt gebruikt, bezette de bolsjewiekenpartij van Lenin en Troski het winterpaleis in St-Petersburg. Zo deed de Russische Revolutie zijn intrede in de geschiedenis en heeft die nog steeds niet verlaten.

zaterdag 15 april 2017

Pastoor wordt lastig gevallen omdat hij kerkelijke regels houdt

De Volkskrant lijkt niets liever te doen dan een pastoor in een kwaad daglicht zetten, terwijl die pastoor zich slechts houdt aan de regels van de kerk. Het zou toch eerder verwonderlijk zijn wanneer hij dat NIET zou doen. Lees de voorbeelden in dit artikel: 
  • De pastoor wijst kinderen op het grote belang van de doop.
  • Maakt bezwaar tegen het opgraven van iemand om daarna met de echtgenoot te worden gecremeerd.
  • Verlangt dat mensen die op de kerkelijke begraafplaats worden begraven ook een kerkelijke uitvaart krijgen
  • En verwacht dat het Laatste Oliesel (ziekenzalving) gegeven wordt door iemand die daarvoor bevoegd is.

Niets mis mee toch? Een groep uit Reusel, waar pastoor van Roosmalen de priester is, komt in opstand tegen de priester. Gelukkig reageert bisschop de Korte nuchter wanneer ze ook bij het bisdom bezwaar maken: 'Hopelijk beseft u dat het rekruteren van ontevredenen niet de eenheid en samenhorigheid bevordert'.


Lees hier meer voorbeelden van moedige pastoors en bisschoppen in Nederland.

vrijdag 14 april 2017

Moedige pastoor weigert kerkelijke uitvaart na euthanasie

Deze pastoor geeft duidelijke uitleg waarom een kerkelijke uitvaart na euthanasie niet toegestaan is: ,,Wij zijn een barmhartige kerk. Daarom ben ik priester geworden. Ik wil hem zo veel mogelijk bijstaan, dat heb ik ook aangeboden. Maar euthanasie is niet te rijmen met het leven dat een christen leeft. Je hebt je lichaam te leen van de Heer. Dat kun je niet zomaar weggooien", aldus pastoor Van Aken over het besluit een kerkelijke begrafenis en het toedienen van de laatste sacramenten te weigeren.
,,Vergeving vraag je voor zonden die je al begaan hebt. Je kunt geen vergeving vragen voor iets wat je gaat doen. Daar heb je een keuze in. Ik kan dit niet doen, ik mag dit niet doen, dan krijg ik een probleem.”

Daarmee is hij moediger dan zijn bisschop die worstelt met deze vragen en die zegt: ,,Ik moet denken aan een man die ik in de parochie van de Utrechtse binnenstad aan het eind van zijn leven heb begeleid. Door suikerziekte was hij blind geworden. Eén been was geamputeerd en het andere zou moeten volgen. ,Ik kan dit niet meer dragen', zei hij tegen mij."
,,Toen ben ik stil gebleven. Heb niet gezegd: „Euthanasie, dat kan niet en dat mag niet.” De man heeft nadien ook een kerkelijke uitvaart gekregen. Heb ik daarmee de leer van de kerk – het beschermen van zowel het ongeboren als het aftakelende leven – ondermijnd? Nee, dat denk ik niet. De context is hier erg belangrijk. Ik zou heel anders reageren als iemand per telefoon alvast een datum voor een uitvaart vast wil leggen, vele dagen voor de geplande euthanasie."


donderdag 30 maart 2017

Tekenen van hoop

Hierbij een heel aantal tekenen van hoop, van moedige Nederlandse priesters en bisschoppen die de Kerk en haar leer verdedigen.

Pastoor wordt lastig gevallen omdat hij kerkelijke regels houdt (Nieuw)

Moedige pastoor weigert kerkelijke uitvaart na euthanasie (Nieuw)

Pastoor Sint-Michielsgestel waarschuwt afvalligen voor naderend onheil

Mennen in nachtmis kritisch op homohuwelijk en abortus

Lang leve kardinaal Eijk die de kerk huis van God beschermd !!

Filmopnames homohuwelijk mogen niet in katholieke kerk

Pastoor weigert opnamen in de kerk

Oorlog of vrede

Waar is de duivel?








Kardinaal Eijk stelt voorwaarden

Pastoor Sint-Michielsgestel waarschuwt afvalligen voor naderend onheil

SINT-MICHIELSGESTEL - Pastoor Frank Michaël As van de Michael Parochie te Sint-Michielsgestel waarschuwt mensen die zich willen uitschrijven bij de kerk voor onheil en eeuwige vergetelheid. Dat blijkt uit een bericht op de website stapuitdekerk.nl. Die website helpt mensen die zich uit willen schrijven als katholiek.

Mensen die de Michael parochie een brief sturen met het doel zich uit te schrijven, kregen tot voor kort de volgende reactie van de pastoor:

"U kunt nu geen enkel sacrament meer ontvangen, waarin Christus u tegemoet wil komen. U kunt geen kerkelijke uitvaart meer krijgen. U wijst Christus en Zijn kerk af.
Ik ben bang dat u uzelf het eeuwig leven niet waardig keurt en de toegang tot het eeuwig leven en de verrijzenis hebt geblokkeerd. Daarmee raakt u in de eeuwige vergetelheid, waar niemand u ooit nog zal missen.
Ik kan u alleen maar het advies geven u te bekeren tot Jezus Christus om tot Leven te komen.
Met pijn over het onheil, dat u over uzelf hebt afgeroepen, neemt de kerk van u afscheid." ...........Lees hier verder.....

donderdag 23 maart 2017

Dit rampzalige pausschap

door Phil Lawler op 1 maart 2017

Iets knapte afgelopen vrijdag toen paus Franciscus de evangelielezing van de dag gebruikte als een gelegenheid te meer om zijn eigen visie rond scheiden en hertrouwen te propageren. De paus veroordeelde de hypocrisie en de “logica van de casuïstiek”, toen hij zei dat Jezus de benadering van de wetgeleerden afwijst. Dat is waar. Maar wat zegt Jezus in de berisping van de Farizeeën over het huwelijk? “Zo zijn ze niet langer twee maar één vlees. Wat God derhalve heeft verbonden, mag de mens niet scheiden.” … en… “wie zijn vrouw wegzendt en een ander huwt, begaat echtbreuk jegens haar; en als zij van haar man weggaat en een ander huwt, begaat zij echtbreuk.”

Dag na dag verkettert paus Franciscus in zijn homilie in de ochtendmis in de St. Martha de “wetgeleerden” en de “starre” toepassing van de katholieke moraalleer. Soms is zijn interpretatie van de schriftlezing van de dag geforceerd; dikwijls is zijn karakterisering van traditionele katholieken beledigend. Maar in dit geval zette de paus de evangelielezing volledig op zijn kop. Bij het lezen van de weergave van deze verbazingwekkende homilie door Radio Vaticana, kon ik mij niet langer wijsmaken dat paus Franciscus alleen maar een nieuwe interpretatie van de katholieke leer biedt. Nee, het is veel meer dan dat. Hij is bezig met een weloverwogen poging te veranderen wat de Kerk leert.

Gedurende 20 jaar heb ik bij het dagelijks schrijven over het nieuws uit Vaticaan geprobeerd eerlijk te zijn in mijn beoordeling van pauselijke verklaringen en handelingen. Ik heb af en toe de H. Johannes Paulus II en paus Benedictus bekritiseerd wanneer ik meende dat hun daden onverstandig waren. Maar het kwam nooit in mij op dat een van deze pausen een gevaar vormde voor de zuiverheid van het katholieke geloof. Als ik verder terugkijk in de kerkgeschiedenis, dan realiseer ik me dat er slechte pausen zijn geweest: mannen wier persoonlijke daden ingegeven waren door hebzucht, jaloezie,  zucht naar macht en ordinaire lust. Maar is er ooit tevoren een paus geweest die een dergelijke minachting koesterde voor wat de Kerk altijd heeft geleerd, geloofd en in praktijk gebracht – op het terrein van zulke fundamentele kwesties als het wezen van het huwelijk en van de eucharistie?

Paus Franciscus heeft tegenstellingen gecreëerd vanaf de dag dat hij als opvolger van de H. Petrus gekozen was. Maar in de afgelopen paar maanden wordt de tegenstelling zo heftig, de verwarring onder de gelovigen zo algemeen, het bestuur in het Vaticaan zo willekeurig – en de paus gaat zo fanatiek te keer tegen zijn (werkelijke of vermeende) tegenstanders – dat universele Kerk nu op een crisis afstevent.

Wat zou een zoon in een groot gezin doen, als hij beseft dat het pathologisch gedrag van zijn vader het welzijn van het hele huisgezin bedreigt? Hij zou zeker zijn vader blijven respecteren, maar hij zou niet eindeloos het gevaar blijven ontkennen. Uiteindelijk moet er in een dysfunctioneel gezin worden ingegrepen.

In het wereldwijde gezin dat de katholieke Kerk is, is altijd de beste manier om in te grijpen: het gebed. Intensief gebed voor de heilige vader zou een heel geschikt voornemen zijn voor de vastentijd. Maar ingrijpen vereist ook eerlijkheid: een openhartige erkenning dat we een serieus probleem hebben. De erkenning van het probleem kan ook een soort verlichting bieden, een zekere afname van de opgelopen spanningen. Wanneer ik mijn vrienden zegt dat ik dit pausschap als een ramp beschouw, dan merk ik heel vaak dat ze op een vreemde wijze gerust gesteld zijn. Ze kunnen een beetje ontspannen als ze weten dat hun eigen argwaan niet onredelijk is, dan ook anderen hun angst over de toekomst van het geloof delen; dat ze niet vruchteloos hoeven blijven te zoeken naar wegen om het onverzoenlijke met elkaar te verzoenen. Bovendien als je het probleem benoemt, kunnen zij erkennen wat de crisis van het katholicisme niet is. Paus Franciscus is geen antipaus, nog veel minder de antichrist. De Stoel van Petrus is niet vacant, en Benedictus is niet de “echte” paus.

Franciscus is onze paus, in goede en kwade dagen. En als het de kwade dagen zijn – zoals ik met droefheid heb geconstateerd -: de Kerk heeft in het verleden slecht pausen overleefd. Wij, katholieken, zijn decennia lang verwend in een opeenvolging van Vaticaanse leiders: pausen die getalenteerde leraren en heilige mannen waren. Wij zijn gewend geraakt naar Rome te kijken voor leiding. Dat kunnen we nu niet. (Ik bedoel daarmee niet te zeggen dat paus Franciscus het charisma van de onfeilbaarheid verloren zou hebben. Als hij een uitspraak ex cathedra doet, in eenheid met de bisschoppen over heel de wereld. dan mogen we er zeker van zijn dat hij zijn ambt vervult en doorgeeft wat de Heer gaf aan de H. Petrus: de geloofsschat. Maar deze paus heeft ervoor gekozen niet te spreken met gezag; integendeel, hij heeft onvermurwbaar geweigerd zijn meest uitdagende leerschrift te verhelderen).

Maar als we niet op heldere richtlijnen uit Rome kunnen rekenen, waartoe moeten we ons dan wenden? Allereerst, katholieken mogen afgaan op de constante leer van de Kerk, de leerstukken die nu te vaak in vraag worden gesteld. Al is de paus verwarrend, de Catechismus van de Katholieke Kerk is dat niet. Ten tweede, wij kunnen en moeten onze diocesane bisschop vragen op te staan en hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. Ook bisschoppen hebben jaren besteed in het voorleggen
van moeilijke vragen aan Rome. Nu moeten zij, uit noodzaak, zorgen voor hun eigen heldere, besliste bevestiging van het katholieke geloof.

Misschien zal paus Franciscus bewijzen dat ik ongelijk heb, en opstaan als een groot katholiek leraar. Ik hoop en bid dat hij dat doet. Misschien is mijn hele betoog verknipt. Ik heb meer ongelijk gehad en zal ongetwijfeld nog ongelijk hebben; een foutief inzicht meer of minder maakt niet uit. Maar als ik gelijk heb, dat het leiderschap van de huidige paus een gevaar is geworden voor het geloof, dan moeten andere katholieken, en bijzonder de gewijde kerkleiders beslissen hoe ze daarop  reageren. En als ik gelijk heb – en dat heb ik zeker – dat de verwarring over fundamentele leerstukken van de Kerk wijd verbreid is, dan kunnen de bisschoppen, als eerste leraren van het geloof hun plicht niet verzaken om in actie te komen.

Franciscus - Katholiek Populisme

Bron: http://www.mennenpr.nl/Franciscus_-_katholiek_populisme.html

Vier jaren paus Franciscus. Het doctrinaire schrijven over huwelijk gezin “Amoris Laetitia” als sleutel voor zijn strategie: centrale kwesties worden met opzet zo onduidelijk geformuleerd dat iedereen er uit kan lezen wat hij wil.

door Dr. Hans Winkler, voormalig voorzitter van het genootschap van katholieke publicisten in Oostenrijk in een commentaar in Die Presse.

Aanstaande maandag 13 maart is het vier jaar geleden dat er een paus gekozen werd die zich heel verrassend Franciscus noemde, een naam die nog geen enkele paus voor hem gedragen had. Daarin ligt een zekere ironie, want de apostel van de armoede waarvoor de paus zijn patroon, Franciscus van Assisi, blijkbaar hield, geldt in de Kerk als de patroon van de kooplui. Zijn volgelingen, de franciscaner monniken, hebben banken opgericht en kredieten verleend aan noodlijdenden – vanzelfsprekend tegen rente. Tot de dag van vandaag zijn ze bedreven in geldzaken en succesvolle beheerders van onroerend goed.

Vier jaar is geen gedenkwaardige datum ware het niet dat hij dichtbij de verkiezing van Donald Trump als president van de VS gevallen is. Dat maakt ons ervan bewust dat ook een andere wereldmacht - als men de katholieke Kerk als zodanig wil aanduiden – door een populist wordt geleid. Natuurlijk is Trump een rechtse populist en de paus eerder een radicaal linkse – en katholiek.

Zurige reactie

De moderne populist kenmerkt zich door minachting voor recht en wet in naam van een door hemzelf gedefinieerde gerechtigheid. Op de plaats van het recht stelt hij de willekeur van de leider en zijn directe contact met het “volk” bij wie hij de suggestie wekt dat de “elites” hen hebben verraden. In het geval van de paus wordt de rol van de elites gespeeld door de kerkelijke leiders en de theologen die het volk lasten opleggen waarvan hij belooft ze te bevrijden. Agressief en beledigend leest hij de kardinalen regelmatig de les.
Op kritiek antwoordt de populist niet zakelijk maar speelt hij op de persoon. Typisch daarvoor is de zure reactie van de paus op de vragen (dubia) van vier kardinalen over Amoris Laetitia, het doctrinaire schrijven over huwelijk en gezin. Deze vragen zijn overeenkomstig alle kerkelijke regels en in alle hoffelijkheid geformuleerd. Franciscus, zo wordt verteld, moet hierover woedend zijn geweest. Tot de dag van vandaag keurt hij deze kardinalen geen antwoord waardig. Dat is niet alleen onbeleefd, het is kennelijk zijn werkwijze. Geen enkele andere leider van een wereldbedrijf zou zo met zijn leidinggevend personeel omgaan. In plaats daarvan stuurt hij er onderdanige figuren erop uit die met passende dreigingen klaar staan of die de vraagstellers van ketterij, dwz van geloofsafval betichten.

Alle uitspraken rond collegialiteit ten spijt beslist de paus volstrekt autoritair. Tegenover de bisschoppensynode heeft hij zich op zijn jurisdictieprimaat beroepen dat in Vaticanum I gedefinieerd is. In kwesties van economie en milieubescherming legt de paus een ideologische beslistheid aan de dag die hij op zijn eigenlijke terrein, de geloofsleer en de moraal, met opzet achterwege laat.
Economie en milieu zijn nu juist terreinen waarop hij vanuit zijn ambt geen competentie heeft en geen grondige kennis bezit. Zijn begrip van economie wordt bepaald door het idee dat men de armen minder arm maakt als men de rijken maar minder rijk maakt, een klassieke vergissing. “Kapitalisme en markteconomie zijn de bronnen van de welvaart. Zij doden niet, maar bevrijden en scheppen welvaart”, zegt de katholieke Zwitserse theoloog en economie professor Martin Rhonheimer.

Franciscus heeft duidelijke sympathieën voor de klassieke vorm van populisme in Latijns Amerika, het Peronisme van zijn vaderland. In de opvatting van deze ideologie bestaat economie hoofdzakelijk in charitatieve acties en herverdeling van goederen. Omdat ze dat steeds op hun lippen hebben, verheugen zich dan ook de linkse claudillo’s van het continent zich in tamelijk openlijke gunst van de paus. Dat blijkt met name in Venezuela destructief.
Terwijl de bisschop van Caracas van een dictatuur in het land spreekt en van de “belediging van het volk”, beschermt het Vaticaan het regime door een zinloos geworden “bemiddeling”. Franciscus is daardoor “feitelijk tot redder van het politieke leven van het Maduroregiem”geworden, schrijft de “FAZ”.

Zijn fans roemen de spontaneïteit en de directheid van zijn spreken - zonder rekening te houden met wat het publiek horen wil. Dat kan onderhoudend zijn maar van een paus mag men verwachten dat hij enigszins consistent en bedachtzaam spreekt, en niet als een populist naargelang het publiek of de omstandigheid van standpunt verandert.
Een voorbeeld onder vele is de migratiepolitiek. Terwijl Franciscus bij de Lutherse Wereldbond in Lund verklaarde dat geen enkel land meer migranten moeten opnemen als het aan kan en daarbij direct van een bovengrens sprak, poneerde hij bij de ontvangst voor de diplomaten van het Vaticaan een recht op migratie zonder enige beperking.

Geen interesse in hervormingen

Onlangs hebben enkele Oostenrijkse kerkelijke intellectuelen de paus als ‘hervormer’ betiteld. Dat is een vreemd predicaat. De K9-groep van kardinalen die een hervorming van de pauselijke curie moet uitwerken, heeft tot nu toe geen resultaat gehad. Franciscus heeft duidelijk geen enkele belangstelling in dergelijke structurele kwesties en regeert liever “per decreet”. Ander had hij bijvoorbeeld de reeds lang nodige hervorming van de bisschopsbenoeming aangepakt waardoor bisdommen regelmatig maandenlang zonder leiding zitten. Maar ook toont Franciscus geen enkele neiging de genoegzaam bekende wensenlijst van de diverse kerkhervormers aan de pakken.

Als men in het pontificaat, dat van de ene spontane inval naar de andere strompelt, iets van een lijn wil ontdekken, dan toont die zich exemplarisch in “Amoris Laetitia”. In dit doctrinaire schrijven heeft de paus persoonlijk de resultaten van de Synode over het gezin samengevat. De centrale kwestie, de toelating van “hertrouwd” gescheidenen tot de sacramenten, is met opzet zo onhelder geformuleerd, dat ieder eruit kan lezen wat hij wil. En dat gebeurt ook: bisschoppen in Polen of in Afrika maken andere gevolgtrekkingen als in Duitsland of Malta; de bisschop van Philadelphia andere dan die van Chicago.

“Heilzame decentralisatie”

Het loopt erop uit dat de bisschoppen hun eigen leer over huwelijk en sacramenten moeten kiezen. “Heilzame decentralisering”, noemt de paus dat zelf, en dat niet in een of andere pastorale kwestie maar in de leer zelf. In de kwestie van het huwelijk waarbij het zeker niet alleen om pastorale beslissingen gaat, hoopt hij waarschijnlijk dat zijn “barmhartige” lijn zich feitelijk zal doorzetten.

Welke gevaren de prefect van de Congregatie voor de Geloofsleer, kardinaal Gerhard Ludwig Müller, daarin ziet en welke zorgen hem die baren, heeft hij in een boek beschreven: decentralisatie van de Kerk mag niet “verschillende dogmatische uitspraken” betekenen, die wellicht “constitutieve sacramentele structuren relativeren”.

Het gaat dus om niets meer en niets minder. Het is bijna overbodig te zeggen dat Müller in de kwestie van “Amoris Laetitia” een ander standpunt inneemt dan de paus. En tenslotte ook nog: “Men kan niet de paus dienen, als men rond hem een personencultus bedrijft.