donderdag 23 maart 2017

Dit rampzalige pausschap

door Phil Lawler op 1 maart 2017

Iets knapte afgelopen vrijdag toen paus Franciscus de evangelielezing van de dag gebruikte als een gelegenheid te meer om zijn eigen visie rond scheiden en hertrouwen te propageren. De paus veroordeelde de hypocrisie en de “logica van de casuïstiek”, toen hij zei dat Jezus de benadering van de wetgeleerden afwijst. Dat is waar. Maar wat zegt Jezus in de berisping van de Farizeeën over het huwelijk? “Zo zijn ze niet langer twee maar één vlees. Wat God derhalve heeft verbonden, mag de mens niet scheiden.” … en… “wie zijn vrouw wegzendt en een ander huwt, begaat echtbreuk jegens haar; en als zij van haar man weggaat en een ander huwt, begaat zij echtbreuk.”

Dag na dag verkettert paus Franciscus in zijn homilie in de ochtendmis in de St. Martha de “wetgeleerden” en de “starre” toepassing van de katholieke moraalleer. Soms is zijn interpretatie van de schriftlezing van de dag geforceerd; dikwijls is zijn karakterisering van traditionele katholieken beledigend. Maar in dit geval zette de paus de evangelielezing volledig op zijn kop. Bij het lezen van de weergave van deze verbazingwekkende homilie door Radio Vaticana, kon ik mij niet langer wijsmaken dat paus Franciscus alleen maar een nieuwe interpretatie van de katholieke leer biedt. Nee, het is veel meer dan dat. Hij is bezig met een weloverwogen poging te veranderen wat de Kerk leert.

Gedurende 20 jaar heb ik bij het dagelijks schrijven over het nieuws uit Vaticaan geprobeerd eerlijk te zijn in mijn beoordeling van pauselijke verklaringen en handelingen. Ik heb af en toe de H. Johannes Paulus II en paus Benedictus bekritiseerd wanneer ik meende dat hun daden onverstandig waren. Maar het kwam nooit in mij op dat een van deze pausen een gevaar vormde voor de zuiverheid van het katholieke geloof. Als ik verder terugkijk in de kerkgeschiedenis, dan realiseer ik me dat er slechte pausen zijn geweest: mannen wier persoonlijke daden ingegeven waren door hebzucht, jaloezie,  zucht naar macht en ordinaire lust. Maar is er ooit tevoren een paus geweest die een dergelijke minachting koesterde voor wat de Kerk altijd heeft geleerd, geloofd en in praktijk gebracht – op het terrein van zulke fundamentele kwesties als het wezen van het huwelijk en van de eucharistie?

Paus Franciscus heeft tegenstellingen gecreëerd vanaf de dag dat hij als opvolger van de H. Petrus gekozen was. Maar in de afgelopen paar maanden wordt de tegenstelling zo heftig, de verwarring onder de gelovigen zo algemeen, het bestuur in het Vaticaan zo willekeurig – en de paus gaat zo fanatiek te keer tegen zijn (werkelijke of vermeende) tegenstanders – dat universele Kerk nu op een crisis afstevent.

Wat zou een zoon in een groot gezin doen, als hij beseft dat het pathologisch gedrag van zijn vader het welzijn van het hele huisgezin bedreigt? Hij zou zeker zijn vader blijven respecteren, maar hij zou niet eindeloos het gevaar blijven ontkennen. Uiteindelijk moet er in een dysfunctioneel gezin worden ingegrepen.

In het wereldwijde gezin dat de katholieke Kerk is, is altijd de beste manier om in te grijpen: het gebed. Intensief gebed voor de heilige vader zou een heel geschikt voornemen zijn voor de vastentijd. Maar ingrijpen vereist ook eerlijkheid: een openhartige erkenning dat we een serieus probleem hebben. De erkenning van het probleem kan ook een soort verlichting bieden, een zekere afname van de opgelopen spanningen. Wanneer ik mijn vrienden zegt dat ik dit pausschap als een ramp beschouw, dan merk ik heel vaak dat ze op een vreemde wijze gerust gesteld zijn. Ze kunnen een beetje ontspannen als ze weten dat hun eigen argwaan niet onredelijk is, dan ook anderen hun angst over de toekomst van het geloof delen; dat ze niet vruchteloos hoeven blijven te zoeken naar wegen om het onverzoenlijke met elkaar te verzoenen. Bovendien als je het probleem benoemt, kunnen zij erkennen wat de crisis van het katholicisme niet is. Paus Franciscus is geen antipaus, nog veel minder de antichrist. De Stoel van Petrus is niet vacant, en Benedictus is niet de “echte” paus.

Franciscus is onze paus, in goede en kwade dagen. En als het de kwade dagen zijn – zoals ik met droefheid heb geconstateerd -: de Kerk heeft in het verleden slecht pausen overleefd. Wij, katholieken, zijn decennia lang verwend in een opeenvolging van Vaticaanse leiders: pausen die getalenteerde leraren en heilige mannen waren. Wij zijn gewend geraakt naar Rome te kijken voor leiding. Dat kunnen we nu niet. (Ik bedoel daarmee niet te zeggen dat paus Franciscus het charisma van de onfeilbaarheid verloren zou hebben. Als hij een uitspraak ex cathedra doet, in eenheid met de bisschoppen over heel de wereld. dan mogen we er zeker van zijn dat hij zijn ambt vervult en doorgeeft wat de Heer gaf aan de H. Petrus: de geloofsschat. Maar deze paus heeft ervoor gekozen niet te spreken met gezag; integendeel, hij heeft onvermurwbaar geweigerd zijn meest uitdagende leerschrift te verhelderen).

Maar als we niet op heldere richtlijnen uit Rome kunnen rekenen, waartoe moeten we ons dan wenden? Allereerst, katholieken mogen afgaan op de constante leer van de Kerk, de leerstukken die nu te vaak in vraag worden gesteld. Al is de paus verwarrend, de Catechismus van de Katholieke Kerk is dat niet. Ten tweede, wij kunnen en moeten onze diocesane bisschop vragen op te staan en hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. Ook bisschoppen hebben jaren besteed in het voorleggen
van moeilijke vragen aan Rome. Nu moeten zij, uit noodzaak, zorgen voor hun eigen heldere, besliste bevestiging van het katholieke geloof.

Misschien zal paus Franciscus bewijzen dat ik ongelijk heb, en opstaan als een groot katholiek leraar. Ik hoop en bid dat hij dat doet. Misschien is mijn hele betoog verknipt. Ik heb meer ongelijk gehad en zal ongetwijfeld nog ongelijk hebben; een foutief inzicht meer of minder maakt niet uit. Maar als ik gelijk heb, dat het leiderschap van de huidige paus een gevaar is geworden voor het geloof, dan moeten andere katholieken, en bijzonder de gewijde kerkleiders beslissen hoe ze daarop  reageren. En als ik gelijk heb – en dat heb ik zeker – dat de verwarring over fundamentele leerstukken van de Kerk wijd verbreid is, dan kunnen de bisschoppen, als eerste leraren van het geloof hun plicht niet verzaken om in actie te komen.

Franciscus - Katholiek Populisme

Bron: http://www.mennenpr.nl/Franciscus_-_katholiek_populisme.html

Vier jaren paus Franciscus. Het doctrinaire schrijven over huwelijk gezin “Amoris Laetitia” als sleutel voor zijn strategie: centrale kwesties worden met opzet zo onduidelijk geformuleerd dat iedereen er uit kan lezen wat hij wil.

door Dr. Hans Winkler, voormalig voorzitter van het genootschap van katholieke publicisten in Oostenrijk in een commentaar in Die Presse.

Aanstaande maandag 13 maart is het vier jaar geleden dat er een paus gekozen werd die zich heel verrassend Franciscus noemde, een naam die nog geen enkele paus voor hem gedragen had. Daarin ligt een zekere ironie, want de apostel van de armoede waarvoor de paus zijn patroon, Franciscus van Assisi, blijkbaar hield, geldt in de Kerk als de patroon van de kooplui. Zijn volgelingen, de franciscaner monniken, hebben banken opgericht en kredieten verleend aan noodlijdenden – vanzelfsprekend tegen rente. Tot de dag van vandaag zijn ze bedreven in geldzaken en succesvolle beheerders van onroerend goed.

Vier jaar is geen gedenkwaardige datum ware het niet dat hij dichtbij de verkiezing van Donald Trump als president van de VS gevallen is. Dat maakt ons ervan bewust dat ook een andere wereldmacht - als men de katholieke Kerk als zodanig wil aanduiden – door een populist wordt geleid. Natuurlijk is Trump een rechtse populist en de paus eerder een radicaal linkse – en katholiek.

Zurige reactie

De moderne populist kenmerkt zich door minachting voor recht en wet in naam van een door hemzelf gedefinieerde gerechtigheid. Op de plaats van het recht stelt hij de willekeur van de leider en zijn directe contact met het “volk” bij wie hij de suggestie wekt dat de “elites” hen hebben verraden. In het geval van de paus wordt de rol van de elites gespeeld door de kerkelijke leiders en de theologen die het volk lasten opleggen waarvan hij belooft ze te bevrijden. Agressief en beledigend leest hij de kardinalen regelmatig de les.
Op kritiek antwoordt de populist niet zakelijk maar speelt hij op de persoon. Typisch daarvoor is de zure reactie van de paus op de vragen (dubia) van vier kardinalen over Amoris Laetitia, het doctrinaire schrijven over huwelijk en gezin. Deze vragen zijn overeenkomstig alle kerkelijke regels en in alle hoffelijkheid geformuleerd. Franciscus, zo wordt verteld, moet hierover woedend zijn geweest. Tot de dag van vandaag keurt hij deze kardinalen geen antwoord waardig. Dat is niet alleen onbeleefd, het is kennelijk zijn werkwijze. Geen enkele andere leider van een wereldbedrijf zou zo met zijn leidinggevend personeel omgaan. In plaats daarvan stuurt hij er onderdanige figuren erop uit die met passende dreigingen klaar staan of die de vraagstellers van ketterij, dwz van geloofsafval betichten.

Alle uitspraken rond collegialiteit ten spijt beslist de paus volstrekt autoritair. Tegenover de bisschoppensynode heeft hij zich op zijn jurisdictieprimaat beroepen dat in Vaticanum I gedefinieerd is. In kwesties van economie en milieubescherming legt de paus een ideologische beslistheid aan de dag die hij op zijn eigenlijke terrein, de geloofsleer en de moraal, met opzet achterwege laat.
Economie en milieu zijn nu juist terreinen waarop hij vanuit zijn ambt geen competentie heeft en geen grondige kennis bezit. Zijn begrip van economie wordt bepaald door het idee dat men de armen minder arm maakt als men de rijken maar minder rijk maakt, een klassieke vergissing. “Kapitalisme en markteconomie zijn de bronnen van de welvaart. Zij doden niet, maar bevrijden en scheppen welvaart”, zegt de katholieke Zwitserse theoloog en economie professor Martin Rhonheimer.

Franciscus heeft duidelijke sympathieën voor de klassieke vorm van populisme in Latijns Amerika, het Peronisme van zijn vaderland. In de opvatting van deze ideologie bestaat economie hoofdzakelijk in charitatieve acties en herverdeling van goederen. Omdat ze dat steeds op hun lippen hebben, verheugen zich dan ook de linkse claudillo’s van het continent zich in tamelijk openlijke gunst van de paus. Dat blijkt met name in Venezuela destructief.
Terwijl de bisschop van Caracas van een dictatuur in het land spreekt en van de “belediging van het volk”, beschermt het Vaticaan het regime door een zinloos geworden “bemiddeling”. Franciscus is daardoor “feitelijk tot redder van het politieke leven van het Maduroregiem”geworden, schrijft de “FAZ”.

Zijn fans roemen de spontaneïteit en de directheid van zijn spreken - zonder rekening te houden met wat het publiek horen wil. Dat kan onderhoudend zijn maar van een paus mag men verwachten dat hij enigszins consistent en bedachtzaam spreekt, en niet als een populist naargelang het publiek of de omstandigheid van standpunt verandert.
Een voorbeeld onder vele is de migratiepolitiek. Terwijl Franciscus bij de Lutherse Wereldbond in Lund verklaarde dat geen enkel land meer migranten moeten opnemen als het aan kan en daarbij direct van een bovengrens sprak, poneerde hij bij de ontvangst voor de diplomaten van het Vaticaan een recht op migratie zonder enige beperking.

Geen interesse in hervormingen

Onlangs hebben enkele Oostenrijkse kerkelijke intellectuelen de paus als ‘hervormer’ betiteld. Dat is een vreemd predicaat. De K9-groep van kardinalen die een hervorming van de pauselijke curie moet uitwerken, heeft tot nu toe geen resultaat gehad. Franciscus heeft duidelijk geen enkele belangstelling in dergelijke structurele kwesties en regeert liever “per decreet”. Ander had hij bijvoorbeeld de reeds lang nodige hervorming van de bisschopsbenoeming aangepakt waardoor bisdommen regelmatig maandenlang zonder leiding zitten. Maar ook toont Franciscus geen enkele neiging de genoegzaam bekende wensenlijst van de diverse kerkhervormers aan de pakken.

Als men in het pontificaat, dat van de ene spontane inval naar de andere strompelt, iets van een lijn wil ontdekken, dan toont die zich exemplarisch in “Amoris Laetitia”. In dit doctrinaire schrijven heeft de paus persoonlijk de resultaten van de Synode over het gezin samengevat. De centrale kwestie, de toelating van “hertrouwd” gescheidenen tot de sacramenten, is met opzet zo onhelder geformuleerd, dat ieder eruit kan lezen wat hij wil. En dat gebeurt ook: bisschoppen in Polen of in Afrika maken andere gevolgtrekkingen als in Duitsland of Malta; de bisschop van Philadelphia andere dan die van Chicago.

“Heilzame decentralisatie”

Het loopt erop uit dat de bisschoppen hun eigen leer over huwelijk en sacramenten moeten kiezen. “Heilzame decentralisering”, noemt de paus dat zelf, en dat niet in een of andere pastorale kwestie maar in de leer zelf. In de kwestie van het huwelijk waarbij het zeker niet alleen om pastorale beslissingen gaat, hoopt hij waarschijnlijk dat zijn “barmhartige” lijn zich feitelijk zal doorzetten.

Welke gevaren de prefect van de Congregatie voor de Geloofsleer, kardinaal Gerhard Ludwig Müller, daarin ziet en welke zorgen hem die baren, heeft hij in een boek beschreven: decentralisatie van de Kerk mag niet “verschillende dogmatische uitspraken” betekenen, die wellicht “constitutieve sacramentele structuren relativeren”.

Het gaat dus om niets meer en niets minder. Het is bijna overbodig te zeggen dat Müller in de kwestie van “Amoris Laetitia” een ander standpunt inneemt dan de paus. En tenslotte ook nog: “Men kan niet de paus dienen, als men rond hem een personencultus bedrijft.

donderdag 9 maart 2017

35e Pinksterbedevaart Parijs-Chartres 2017

Ga mee op bedevaart!
Graag willen wij je uitnodigen om in het Pinksterweekend deel te nemen aan de jaarlijkse voetbedevaart van Parijs naar Chartres.

Op zaterdag 3, zondag 4 en maandag 5 juni 2017 wordt voor de 35e keer de Parijs-Chartres pelgrimage gelopen. Aan deze driedaagse pelgrimage van in totaal 100 kilometer, waarvan oorsprong teruggaat tot de twaalfde eeuw en die voert van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Parijs (Cathédrale Notre-Dame de Paris) naar de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Chartres (Cathédrale Notre-Dame de Chartres), nemen elk jaar duizenden enthousiaste bedevaartgangers van over de hele wereld deel. De deelnemers lopen mee in afdelingen (chapitres) per land, regio of parochie van ongeveer 20-60 personen.

Meer informatie voor een indruk: www.nd-chretiente.com

Dit jaar zal ook een Nederlandse afdeling meelopen. Wij nodigen jou hierbij van harte uit met ons deel te nemen aan de Parijs-Chartres pelgrimage onder Nederlandse vlag.

Wie zijn wij?
Wie zijn wij? Een groep enthousiastelingen die de bedevaart eerder hebben gelopen en die deelname uit eigen ervaring van harte kunnen aanbevelen. De bedevaart gaat van hartje Parijs door het glooiende Noord-Franse platteland naar Chartres. De bedevaart is zonder meer fysiek een uitdaging, een indrukwekkende gang door de prachtige heuvelachtige Franse velden en bossen bovendien, maar vooral een indringende katholieke geloofservaring. De pelgrimage rondom Pinksteren is mariaal en missionair. Zij brengt allen die het sociale koningschap van Christus willen bevorderen bijeen en biedt ieder persoonlijk de gelegenheid zijn of haar roeping als kind van God te verdiepen. Tijdens de bedevaart worden de Missen in de buitengewone vorm van de Romeinse ritus gecelebreerd. Lees hier verder.

Na de nieuwste schandalen eisen wij het terugtreden van aartsbisschop Paglia en bisschop Sanchez Sorondo

door Robert de Mattei

Onder de laatste gebeurtenissen, die bij katholieken ergernis hebben gewekt, zijn er twee die bijzonder opzien baren. Het eerste voorval betreft de mateloze lof die curiebisschop Vincenzo Paglia, de voorzitter van de Pauselijke Academie voor het leven, Marco Pannella toezwaaide. Aanleiding was de postume presentatie van Pannella’s autobiografie op het bureau van de Radicale Partij in Rome: “Lo spirito di Marco ci aiuti a vivere in quella stessa direzione” (de geest van Marco moge ons helpen in dezelfde richting te leven).

Het tweede voorval is het referaat van Dr. Paul Ehrlich, een bekende vertegenwoordiger van de huidige “cultuur van de dood”, dat hij op uitnodiging van curiebisschop Marcelo Sanchez Sorondo in het Vtaicaan kon houden. Wat de US-bioloog met Marco Pannella verbindt, is dat zowel Ehrlich als de overleden leider van de Radicale Partij fervente verdedigers van abortus en verklaarde vijanden van de katholieke Kerk zijn. Terwijl Mgr. Paglia min of meer als in een soort delirium spontane verklaringen uitte, sprak Sanchez Sorondo in zijn functie als kanselier van de Pauselijke Academie van Wetenschappen en van de Pauselijke Academie voor sociale Wetenschappen een officiële uitnodiging uit. Sanchez Sorondo is net als Paglia een vertrouweling van paus Franciscus, en hoewel “duizenden paus Franciscus gevraagd hebben dit schandaal te beëindigen, gaat het verder”, zo klaagde Maria Madise van de Voice of the Family. Meer als 10.000 handtekeningen waren door de Amerikaanse katholieke organisatie een paus Franciscus gestuurd met het verzoek de deelname van Ehrlich aan het congres in het Vaticaan te verhinderen.

In een gemeenschappelijke persverklaring benadrukten de Voice of the Family, LifeSiteNews, Stichting Lepanto en Famiglia Domani dat Ehlich een van de bekendste neomalthusiaanse verdediger van abortus is. In 1968 publiceerde hij de bestseller The Population Bomb (de bevolkingsbom). Daarin voorspelde hij een dramatische toekomst voor de mensheid door overbevolking en eiste dwangmaatregelen voor geboorteregeling om dit te voorkomen. Hoewel de voorspellingen niet zijn uitgekomen en door de feiten zelfs heel duidelijk zijn weerlegd, eist Ehrlich nog steeds onverdroten selectieve abortus en massasterilisatie als legitieme middelen tegen bevolkingsgroei. De ideeën van Ehrlich zijn in de Chinese Volksrepubliek, in India, in Kenya en andere landen met staatsgeweld in praktijk gebracht en maken hem verantwoordelijk voor miljoenen doden en kinderen die nooit geboren werden.

In een interview door Maria Hvistendahl in 2011 verdedigde Ehrlich de selectieve abortus met de uitspraak: “Het zou een goed idee zijn aan het volk het beslissingsrecht te laten zodat ze slecht weinig kinderen krijgen en alleen die kinderen die ze willen hebben”. De bepaling van het geslacht van de kinderen door abortus en zelfs door het doden van reeds geboren kinderen is voor vrouwen beter, aldus Ehrlich, dan het lot dat hen wacht in een overbevolkte wereld.

In een artikel dat in 2015 gepubliceerd is viel Ehrlich het katholieke geloof aan als “gevaarlijk” omdat het zich verzet tegen de anticonceptiementaliteit. In datzelfde jaar bekritiseerde hij openlijk de eco-encycliek Laudato si van paus Franciscus omdat hij daarin passages tegen anticonceptie meende te ontdekken.

In 2014 zei hij:
“De paus en veel bisschoppen vormen een werkelijk kwaad en zijn onderdeel van de achterlijke krachten op de planeet, die er volgens mij alleen in geïnteresseerd zijn hun macht te behouden.”

John Henri Westen, de hoofdredacteur van LifeSiteNews, schreef dat paus Franciscus door niet in te grijpen tegen Ehrlich “zijn plicht niet nakomt om het geloof van de Kerk dat haar door Christus is toevertrouwd, te beschermen”. Westen voegt daaraan toe: “In een interview zei Ehrlich ons dat hij ‘geëlectriseerd’ door de richting die paus Franciscus aan de katholieke Kerk geeft.”

De uitnodiging van Ehrlich in het Vaticaan betekent daarom een schandaal dat de reeds bestaande verwarring in de Kerk in ernstige mate vergroot. Misschien denkt Mgr. Sanchez Sorondo van Ehrlich wat Mgr. Paglia over Marco Panella zei:
“Het is een man van grote spiritualiteit (…) Zijn dood is een groot verlies voor ons land (…) Zijn geest waait verder door (…) Hij was de instigator tot een mooier leven, niet alleen voor Italië, maar voor de hele wereld, die meer dan ooit mannen nodig heeft die zo kunnen spreken als hij (…) Ik hoop dat de geest van Marco ons mag helpen in diezelfde richting te leven.”

Alle citaten kunnen op Youtube gecontroleerd worden.

Enkele katholieke verenigingen en media hebben het terugtreden geëist van aartsbisschop Vincenzo Paglia als voorzitter van de Pauselijke Academie voor het leven en als grootkanselier van het Pauselijk Instituut Johannes Paulus II voor studies over huwelijk en gezin. Om dezelfde reden eisen wij ook het terugtreden van bisschop Marcelo Sanchez Sorondo als kanselier van de Pauselijke Academie van Wetenschappen en de Pauselijke Academie van Sociale Wetenschappen.

Vertaling: C. Mennen  2 maart 2017

woensdag 1 maart 2017

Wanneer de publieke terechtwijzing dringend en noodzakelijk is

door Roberto de Mattei

Kan een paus voor laakbaar gedrag publiek terecht gewezen worden? Of moet het gedrag van een gelovige onvoorwaardelijke gehoorzaamheid zijn, die zo ver gaat dat het iedere woord of ieder gebaar van een paus rechtvaardigt, zelfs als die publieke ergernis wekken?
Volgens sommigen, zoals de Vaticanist Andrea Tornelli, is het mogelijk de paus je eigen bezwaren in een persoonlijke ontmoeting tot uitdrukking te brengen zonder dit echter openlijk te tonen. Deze stelling geeft tenminste één ding toe. De paus is niet onfeilbaar behalve wanneer hij ex cathedra spreekt. Anders zou het niet toegestaan zijn hem, zelfs niet privé, tegen te spreken. De enige weg zou dan een religieus zwijgen zijn. In werkelijkheid kan de paus, die niet Christus is, maar slechts zijn plaatsbekleder op aarde zondigen en dwalen. Klopt het dat hij alleen maar privé maar nooit publiek terecht gewezen kan worden?

Om die vraag te beantwoorden, is het belangrijk te herinneren aan het voorbeeld bij uitstek in de geschiedenis. Dat gebeuren levert ons de gouden regel van hoe we ons dienen te gedragen: het zogenaamde incident in Antiochië. De heilige Paulus herinnert eraan in de brief aan de Galaten die waarschijnlijk tussen 54 en 57 n. Chr. geschreven is, en wel met de volgende woorden:
….. zij hadden ingezien dat aan mij het evangelie voor de onbesnedenen was toevertrouwd, juist zoals aan Petrus dat voor de besnedenen want Hij die Petrus kracht had gegeven voor het apostelschap onder de besnedenen had mij kracht gegeven voor de heidenvolken en daar zij de mij gegeven genade hadden erkend, hebben zij, Jakobus en Kefas en Johannes, die voor steunpilaren golden, mij en Barnabas de hand der gemeenschap gereikt: wij zouden naar de heidenen gaan en zij naar de besnedenen. Alleen moesten wij hun armen gedenken, wat ik dan ook juist van harte gedaan heb. Maar toen Kefas in Antiochië gekomen was, heb ik hem in zijn gezicht weerstaan, want hij stond onder het oordeel. Immers, voordat sommige mensen van Jakobus gekomen waren, at hij gewoon met de heidenen mee, maar toen zij gekomen waren, begon hij zich terug te trekken en afzijdig te houden uit vrees voor de mannen van de besnijdenis. En de overige Joden veinsden met hen mee, zodat zelfs Barnabas zich door hun veinzerij liet meeslepen. Maar toen ik zag dat hun gedrag niet strookte met de waarheid van het evangelie, zei ik tegen Kefas waar allen bij waren: “Als jij, een geboren Jood, leeft als een heiden en niet als een Jood, hoe kun je dan de heidenen dwingen om te leven als Joden?” (Gal. 2, 7-14)

Uit angst de gevoeligheid van de joden niet te kwetsen bevorderde Petrus door zijn gedrag de positie van de “judaïzanten” die geloofden dat alle bekeerde heidenchristenen zich moesten laten besnijden en zich moesten onderwerpen aan de joodse wet. De heilige Paulus zegt, dat de heilige Petrus heel duidelijk fout geweest was en dat hij zich daarom publiekelijk tegen hem verzette om er voor te zorgen dat Petrus niet langer een ergernis was in de Kerk waarover hij het oppergezag uitoefende. Petrus aanvaardde de terechtwijzing van Paulus doordat hij nederig zijn fout erkende. De heilige Thomas behandelt deze episode in veel van zijn werken. Hij merkt met name op dat “de apostel zich tegen Petrus verzet in de uitoefening van zijn gezag en niet tegen zijn gezag zelf” (Super Epistolam ad Galatas lectura, nr. 77). Paulus erkende dat Petrus het hoofd van de Kerk op aarde is, maar zag het toch als legitiem zich tegen hem te verzetten vanwege de ernst van het probleem, dat aan het heil van zielen raakte. “De wijze van terechtwijzing was gepast omdat het publiek en duidelijk was” (Super Epistolam ad Galatas, nr. 84). Deze episode bevat, volgens de doctor angelicus, een les voor de prelaat als ook voor hen die aan zijn zorgen zijn toevertrouwd: “Aan de prelaten werd een voorbeeld van nederigheid gegeven opdat zij niet weigeren terechtwijzingen van de kant van hun onderdanen en van hen die aan hun zorgen zijn toevertrouwd, te accepteren; en aan de onderdanen werd een voorbeeld van ijver en vrijheid gegeven opdat zij niet bang zijn hun prelaten terecht te wijzen, vooral wanneer hun schuld publiek is en ertoe kan leiden voor velen een gevaar te worden” (Super Epistolam ad Galatas, nr. 77).
In Antiochië toonde de heilige Petrus heel grote nederigheid en de heilige Paulus stralende naastenliefde. De apostel van de heidenen blijkt niet alleen rechtvaardig te zijn maar ook barmhartig. Tot de geestelijke werken van de barmhartigheid hoort de vermaning van de zondaars, die door de moraaltheologen “broederlijke vermaning” wordt genoemd. Zij gebeurt privé als de zonde privé is, publiek als de zonde publiek is. Jezus zelf heeft de manier van handelen vastgesteld:
“Wanneer uw broeder gezondigd heeft, wijs hem dan onder vier ogen terecht. Luistert hij naar u, dan hebt gij uw broeder gewonnen. Maar luistert hij niet, haal er dan nog een of twee personen bij, opdat alles beruste op de verklaring van twee of drie getuigen. Als hij naar hen niet wil luisteren, leg het dan voor aan de Kerk. Wil hij ook naar de Kerk niet luisteren, beschouw hem dan als een heiden of tollenaar. Voorwaar, Ik zeg u: wat gij zult binden op aarde zal ook in de hemel gebonden zijn, en wat gij zult ontbinden op aarde zal ook in de hemel ontbonden zijn.”(Mt. 18, 15-18)

Men kan zich voorstellen dat heilige Paulus geprobeerd heeft de heilige Petrus privé te overtuigen. Als dat klaarblijkelijk mislukt is, aarzelde hij niet hem publiek terecht te wijzen, zoals de heilige Thomas van Aquino zegt: omdat de heilige Petrus voor het oog van allen gezondigd had, moest hij ook voor het oog van allen berispt worden” (In 4 Sententiarum, Dist. 19, q. 2, a. 3). Petrus en Paulus hebben bij het incident in Antiochië een voorbeeld nagelaten aan hen die na hen kwamen. De broederlijke terechtwijzing is, zoals de theologen leren, geen facultatief gebod. Het is verplichtend, vooral voor hen die in de Kerk verantwoordelijkheid dragen, omdat het direct op het natuurrecht en het positieve goddelijke recht berust (Dictionnaire de Théologie Catholique, vol. III, col. 1908). De vermaning kan van de ondergeschikte tot de leidinggevende, en van de leek tot de prelaat gericht zijn. Op de vraag of men ertoe verplicht de leidinggevende publiek te vermanen, bevestigt de heilige Thomas dit in zijn Commentaar op de Sententies van Petrus Lombardus waarin hij er echter op wijst dat men altijd met het grootste respect te werk moet gaan. Daarom moeten de prelaten niet in het publiek terecht gewezen worden maar nederig in de privésfeer, behalve als er een gevaar voor het geloof bestaat; dan namelijk wordt de prelaat de mindere, als hij in ontrouw vervalt, en de ondergeschikte wordt de meerdere” (In 4 Sententiarum, Dist. 19, q. 2, a. 2). In dezelfde woorden drukt zicht de doctor angelicus uit in de Summa Theologiae: “Waar echter het geloof gevaar loopt, daar moet men publiek de leidinggevende terecht wijzen, zoals Paulus dat gedaan heeft; en zoals Augustinus met betrekking hierop schrijft (ep. 19): “Petrus zelf heeft de leidinggevenden het voorbeeld gegeven, dat zij zich, als zij het rechte pad verlaten, niet moeten verzetten als ondergeschikten hen terechtwijzen”(Summa Theologiae, II-IIae, 33, 4, 2).

Cornelius a Lapide (Cornelis Cornelissen van den Steen)  heeft het denken van de kerkvaders en de kerkleraren samengevat met de woorden: “[….] De leidinggevenden kunnen door de ondergeschikten in nederigheid en naastenliefde vermaand worden om de waarheid te verdedigen. Dat zeggen op basis van deze plaats (Gal. 2, 11) de heilige Augustinus (Ep. 19), de heilige Cyprinaus, de heilige Gregorius, de heilige Thomas en anderen die we hierboven genoemd hebben. Zij leren unaniem dat de heilige Petrus, hoewel hij een hogere plaats had, door de heilige Paulus terecht gewezen werd [….]. Terecht zegt de heilige Gregorius daarom (Homil. 18 in Ezech.): “Petrus zweeg opdat hij, die de eerste in de apostolische hiërarchie was, ook de eerste in de nederigheid zou zijn.” En de heilige Augustinus bevestigde dit (Epist. 19 ad Hieronymum): “Door te leren dat de leidinggevende niet moet weigeren zich door de ongeschikte te laten vermanen, heeft de heilige Petrus aan hen die na hen kwamen een nog buitengewoner en nog heiliger voorbeeld geven dan de heilige Paulus, die leerde dat de ondergeschikte ter verdediging van de waarheid met liefde de durf moet hebben zonder vrees de leidinggevende te weerstaan”(Ad Gal. 2, II, in Commentaria in Scripturam Sacram, Vivès, Paris 1876, band XVII).

De broederlijke terechtwijzing is een daad van naastenliefde. Tot de grootste zonden tegen de liefde behoort het schisma dat betekent dat men zich losmaakt van het gezag van de Kerk of van haar wetten, gewoonten en zeden. Ook een paus kan in schisma vervallen als hij de Kerk verdeelt, zoals de theoloog Suarez betoogt (De schismate in Opera omnia, Bd. 12, pp. 733-734 en 736-737) en kardinaal Journet bevestigt (L’Eglise du Verbe Incarné, Desclée, Brugge 1962, deel 12, p. 596)

Op dit moment heerst er verwarring in de Kerk. Enkele moedige kardinalen hebben een eventuele, publieke, broederlijke vermaning van paus Bergoglio aangekondigd, wiens initiatieven van dag tot dag zorgwekkender zijn en tot meer verdeeldheid aanleiding geven. Het feit dat hij nalaat op de Dubia van de kardinalen met betrekking tot hoofdstuk 8 van het apostolisch schrijven Amoris Laetitia te antwoorden, bevordert en voedt de ketterse of bijna-ketterse interpretaties in zake de communie van gescheiden hertrouwden. De verwarring die op deze manier bevorderd wordt leidt tot spanningen en interne strijd, of anders gezegd tot een situatie van godsdienstige tegenstellingen die voorboden zijn van een schisma.
Dat maakt de broederlijke terechtwijzing dringend noodzakelijk.

Verschenen 22 februari 2017.
Vertaling C. Mennen

Paul Ehrlich in Rome - welcoming a false prophet to the Vatican

February 27, 2017 -- "The invitation to Paul Ehrlich to speak at the 'Biological Extinction' conference, hosted by the Pontifical Academies of Science and Social Science, constitutes a major scandal" said Professor Roberto de Mattei of the Lepanto Foundation. "Under Pope Francis" he continued "the Vatican has given a platform to a defender of abortion and a declared enemy of the Catholic Church and the natural law."

Paul Ehrlich is one of the best known advocates of neo-malthusian theories. In 1968 he published his bestselling book The Population Bomb, in which he predicted that population growth would lead to the deaths of hundreds of millions of people by starvation in the 1970s, including 65 million Americans. In reality, the population of the earth has doubled since 1968 without any of the catastrophic consequences predicted by Ehrlich occurring.

However, despite his predictions being thoroughly discredited, Ehrlich continues to peddle the myth of overpopulation, even to the extent of defending forced abortion and mass compulsory sterilization as means of population control. In a 2011 interview Ehrlich defended sex-selective abortion, stating that "it would be a good idea to let people have their choice so that they could have fewer children and could have what they wanted." He suggested that it may be better for girls to be aborted because "You can be aborted as a conceptus, you can be killed at birth, or you can be sold into slavery and die in a slum someplace. It would be interesting to know how many females you're keeping out of hideous situations – the ones who are not killed or infanticided but nonetheless not valued."

A petition of over 10,000 names was sent to Pope Francis asking him to prevent Ehrlich's participation in the Vatican conference. "Thousands called on Pope Francis to ensure that a leading proponent of abortion and sterilization was not given a platform in the Vatican, but Ehrlich's speech has taken place nonetheless. The pro-life and pro-family movement is deeply concerned about the openness of Vatican authorities to positions that are harmful to life and the family. These are not purely academic questions: the lives and wellbeing of real children are at stake " said Maria Madise of Voice of the Family.

"Over the last few years defenders of life and family have tried to give Pope Francis the benefit of the doubt but every new scandal raises further questions about the motivations of those who now hold key positions of power in Rome." said John-Henry Westen of LifeSiteNews.com.  "In an interview with our news service Ehrlich told us he was 'thrilled' with the direction Pope Francis is taking the Catholic Church. Yet just a few years ago Ehrlich stated that 'the pope and many of the bishops are one of the truly evil, regressive forces on the planet' because of the Church's opposition to contraception. Ehrlich has changed none of his positions in that time."

"For our part" stated Virginia Coda Nunziante of Famiglia Domani "we will continue to speak out against the evil and the errors that have found their way into the temple of God, asking Our Lady to lead us and all the faithful, in this dark hour of the Church's history."

For further comments or to request an interview, please contact:
 

John Henry Westen (US and Canada) +1 (613) 633-9006
Maria Madise (UK) +44 7507 742957
Email: enquiry@voiceofthethefamily.in fo

zondag 19 februari 2017

Paus Franciscus is een bron van verdeeldheid geworden

door Phil Lawler, een Amerikaanse katholieke journalist

Iedere dag bid ik voor paus Franciscus. En iedere dag (ik overdrijf maar toch maar een beetje) zegt de paus wel weer iets om ons er opnieuw aan te herinneren dat hij katholieken zoals ik niet ziet zitten. Als de heilige vader mij op mijn kop zou geven vanwege mijn zonden, zou ik geen reden tot klagen hebben. Maar dag na dag verwijt de paus mij – en talloze andere gelovige katholieken – dat wij vasthouden aan en soms lijden voor de waarheden die de Kerk altijd heeft geleerd. Wij zijn star, zegt hij tegen ons. Wij zijn “wetgeleerden”, de Farizeeën die zich slechts op hun gemak willen voelen met ons geloof. De paus van Rome zou een punt van eenheid moeten zijn in de Kerk, maar paus Franciscus is jammer genoeg een bron van verdeeldheid geworden. Er zijn twee redenen voor dit ongelukkig verschijnsel: de autocratische stijl van bestuur en het radicale karakter van het programma dat hij meedogenloos probeert te verwezenlijken.

De autocratische stijl (die scherp in tegenspraak is met beloften van collegiaal en synodaal bestuur) is nog niet zo duidelijk geweest als afgelopen week toen hij de onafhankelijke en soevereine status van de Ridders van Malta gewoon aan de kant schoof. In zijn artikel over deze opmerkelijke coup merkte Sohrab Ahmari in de Wall Street Journal op dat het “de Kerk heeft verdeeld dwars door families heen”. Ahmari (onlangs bekeerd tot het katholicisme) gaat verder: Evenals in andere debatten de laatste tijd – communie voor de hertrouwd gescheidenen; de status van de Latijnse Mis; de onderhandelingen van het Vaticaan met het Chinese communistische regime - staan de conservatieven aan de ene kant en paus Franciscus aan de andere kant.

Maar en paus moet niet aan “één kant” staan van onenigheden in de Kerk. Zeker de paus moet beslissingen nemen en beleidslijnen uitzetten. Maar anders dan een politiek leider verwacht men niet van hem dat hij zijn eigen politieke agenda binnen brengt in zijn ambt, dat hij zijn vriendjes bevordert en zijn tegenstanders bestraft. Terwijl we verwachten  dat president Trump het beleid van Obama terugdraait – net zoals Obama het beleid van Bush terugdraaide, verwachten we dat een paus de beslissingen van zijn voorgangers bewaart. Want de Kerk is niet verdeeld in rivaliserende partijen, of zou dat niet moeten zijn.

Iedere paus neemt omstreden beslissingen en bij iedere controversiële beslissing zijn enkele mensen ongelukkig. Maar een prudente paus vermijdt zelfs de schijn van willekeur. In het bewustzijn dat hij dienstbaar is als hoofd van een bisschoppencollege – niet als een eenzame monarch – moet hij zijn best doen eerder oplossingen voor pastorale problemen voor te stellen dan op te leggen.

Al oefent een paus een geweldig gezag uit in de Kerk, hij handelt ook onder aanzienlijke beperkingen. Hij heeft de macht te spreken namens de universele Kerk maar in zeker zin verliest hij de mogelijkheid om als privé persoon te spreken. De paus mag geen partijganger zijn. Van hem wordt verwacht dat hij ruzies oplost, niet dat hij ermee begint. Op het Concilie van Jeruzalem heeft de heilige Petrus de toon gezet voor zijn opvolgers: luisteren naar de argumenten aan beide kanten en dan een oordeel vellen (in dit geval ingaan tegen het standpunt dat hij tevoren had ingenomen).

Uiteraard is de rol van de paus conservatief, in de beste betekenis van het woord. Zijn taak is het de zuiverheid en helderheid van het geloof te bewaren: een geloof dat niet verandert. Omdat onze fundamentele geloofspunten door Christus zijn vastgesteld, kan geen prelaat ze im Frage stellen zonder het gezag van de Kerk zelf die door Christus zelf is gesticht, te ondermijnen – dezelfde Kerk die hem zijn enige aanspraak op gezag geeft. Omdat de paus de hoogste leraar is van het katholieke geloof, kan hij slechts onderwijzen wat de Kerk altijd onderwezen heeft: de geloofsschat die hem vanaf de apostelen is doorgegeven. Hij kan onfeilbaar spreken, maar alleen wanneer hij verkondigt en bepaalt wat gelovige katholieken “altijd en overal” hebben geloofd.

Kortom de paus kan niet iets nieuws leren. Zeker, hij kan oude waarheden op een nieuwe manier uitdrukken maar als hij daadwerkelijk nieuwigheden invoert, maakt hij misbruik van zijn gezag. En als deze “nieuwe” leer in tegenspraak is met de vaste leerstellingen van de Kerk, dan ondermijnt hij zijn eigen gezag.

Veel gelovige katholieken denken dat paus Franciscus met Amoris Laetitia leerstellingen en praktijken heeft bevorderd die onverenigbaar zijn met eerdere leerstellingen van de Kerk. Als die klacht juist is, dan heeft hij de heilige schat geschonden die aan de opvolgers van Petrus is toevertrouwd. Als de klacht niet juist is, dan is de heilige vader ons minstens uitleg verschuldigd en verdienen wij geen beledigingen.

Vertaling C. Mennen 29 januari 2017


Franciscus vernietigt de Soevereine Orde van Malta

Door Roberto de Mattei

Het terugtreden van Fra Matthew Festing, grootmeester van de orde van Malta, hem op 23 januari door Franciscus opgedrongen, bergt het risico in zich voor de paus een Pyrrhusoverwinning [1] te worden. Paus Bergoglio heeft feitelijk gekregen wat hij wilde maar moest daar dwang voor gebruiken waarbij hij zowel het recht als het gezond verstand geweld aandeed. En dit heeft zeker serieuze gevolgen, niets slechts binnen de orde van Malta maar bij katholieken over heel de wereld, die in toenemende mate verbaasd en ontzet zijn over de manier waarop Franciscus de Kerk leidt.

De paus wist dat hij geen enkele rechtstitel had om tussenbeide te komen in de interne aangelegenheden van een soevereine Orde en nog minder dat hij het recht had het terugtreden van de grootmeester te eisen. Hij wist ook dat de grootmeester zelf niet in staat was weerstand te bieden aan de morele druk van een verzoek tot terugtreden, zelfs al was het onwettig.

Door zo te handelen heeft paus Bergoglio een machtsdaad gesteld die openlijk in tegenspraak is met de geest van dialoog die als Leitmotiv was vastgesteld tijdens het Jaar van Barmhartigheid. Wat echter nog ernstiger is, is dat de interventie plaats had om die stroming binnen de orde “te straffen” die het meest trouw is aan het onveranderlijk Leergezag van de Kerk, en om in de plaats daarvan steun te bieden aan de secularistische vleugel, die de ridders van Malta graag wil omvormen tot een humanitaire NGO, een organisatie die  “om goede redenen” condooms en abortieve middelen verspreidt. Het volgende aangewezen slachtoffer lijkt de kardinaal Patroon te zijn, Raymond Leo Burke, die een dubbele wandaad op zijn geweten heeft: hij heeft namelijk de katholieke orthodoxie binnen de orde verdedigd en hij is één van de vier kardinalen die kritiek hebben geleverd op de theologische en morele dwalingen van de Exhortatie van Bergoglio, Amoris Laetitia.

In zijn ontmoeting met de grootmeester kondigde paus Franciscus zijn bedoeling aan de orde “te hervormen”, dat wil zeggen het besluit het religieuze karakter van de orde te herzien, terwijl het nu juist in naam van zijn pauselijk gezag is, dat hij wil beginnen de orde los te maken van zijn religieuze en zedelijke normen. Dit is een plan voor de vernietiging van de orde, die natuurlijk alleen kan plaats vinden als de ridders zich overgeven maar dezen schijnen ongelukkigerwijs hun strijdbare geest verloren te hebben, de geest die hen zo kenmerkte op de slagvelden tijdens de kruistochten en in de wateren van Rhodos, Cyprus en Lepanto.

Door echter zo te handelen heeft paus Bergoglio nogal aan geloofwaardigheid ingeboet, niet alleen in de ogen van de ridders maar ook van een groeiend aantal gelovigen dat de tegenspraak ziet tussen zijn boeiende en honingzoete manier van spreken en zijn onverdraagzame en dreigende manier van handelen.

Van het centrum gaan we naar de periferie die echter voort paus Bergoglio belangrijker is dan het centrum. Enkele dagen voor het aftreden van de grootmeester van de Orde van Malta was er ander nieuws in dezelfde lijn dat de katholieke wereld in beroering bracht. Monseigneur Rigoberto Corredor Bermùdez, bisschop van Pereira in Colombia suspendeerde per decreet van 26 januari de priester Alberto Uribe Medina a divinis, omdat hij, volgens het communiqué van het bisdom “publiek en privé uiting gegeven had aan zijn afwijzing van de doctrinaire en pastorale leer van de heilige vader Franciscus, vooral met betrekking tot huwelijk en eucharistie”. Het diocesane communiqué voegt eraan toe dat de priester als gevolg van zijn stellingname “zich publiek heeft afgescheiden van de gemeenschap met de paus en de Kerk.”

Don Uribe werd er dus van beschuldigd een ketter en een scheurmaker te zijn omdat hij de pastorale aanwijzingen van paus Franciscus heeft verworpen, die in de ogen van veel kardinalen, bisschoppen en theologen nu juist zelf de geur van ketterij (om zich heen) hebben. En dezen zijn nu juist die mening toegedaan omdat zij uitgaan van het katholieke geloof. Dit betekent dat een priester die weigert de communie te geven aan hertrouwd gescheidenen of aan praktiserende homoseksuelen gesuspendeerd wordt  a divinis of geëxcommuniceerd, terwijl zij die het Concilie van Trente en Familiaris Consortio verwerpen, tot bisschop benoemd worden en misschien zelfs tot kardinaal, zoals wellicht Mgr. Scicluna, aartsbisschop van Malta, verwacht want hij is een van de twee Maltezer bisschoppen die de heilige Communie hebben toegestaan aan de hertrouwd gescheidenen die als man en vrouw samenleven. De naam van dit kleine Middellandse-Zee eiland lijkt echter een vreemde band te hebben met de toekomst van paus Bergoglio die minder zorgeloos zal zijn dan we ons misschien voorstellen.

Wie is tegenwoordig orthodox en wie is ketters of schismatiek? Dat is het grote debat dat aan de horizon opdoemt. Een de facto schisma zoals het Duitse dagblad Die Tagespost het noemt, dat wil zeggen: een burgeroorlog in de Kerk waarvan de oorlog binnen de Orde van Malta slechts een bleke voorafschaduwing is.

1. Een Pyrrhusoverwinning is een overwinning die een zo grote tol eist van de overwinnaar dat het eigenlijk een nederlaag is. Iemand die een Pyrrhusoverwinning behaalt, is op een of ander manier zegerijk. Echter de zware tol doet ieder gevoel succes of voordeel te niet.

vertaling C. Mennen 28 januari 2017

maandag 23 januari 2017

Met vertrek Rijkers wordt Katholiek Nieuwsblad grijze muis

Katholiek Nieuwsblad heeft hoofdredacteur Henk Rijkers aan de kant gezet. De krant moet meer de verbinding zoeken en niet polariseren, aldus bestuursvoorzitter Huub Vromen.

Dat klinkt duidelijk als een koerswijziging. Nederlands Dagblad schreef dat ook daags na de bekendmaking. Vromen ontkent dit evidente feit in een interview met het Katholiek Nieuwsblad (13 januari 2017). ‘KN blijft recht in de leer en midden in de Nederlandse Kerk en de wereldkerk staan’.

Dat betwijfelen wij. In hetzelfde interview zegt Vromen namelijk minder nadruk op de leer te willen leggen. De nominaal katholieke KRO doet dit al jaren. Het maakt dat veruit de meeste KRO-programma’s niet van VPRO-programma’s te onderscheiden zijn.

Vromen zegt minder nadruk op de leer te willen leggen om ruimte te scheppen voor de pastorale kant. Dat schept een valse tegenstelling. De leer gaat over de bestemming van de mens. Pastoraal beleid helpt om daar te komen. De twee verschillende zaken zijn van elkaar afhankelijk.

Vromen verklaart minder ‘bijna-heiligen’ in de krant te willen en meer aandacht voor samengestelde gezinnen. Dit terwijl de mainstream kranten al vol staan van lovende portretten van gescheiden ouders die als ‘vrienden’ uit elkaar gegaan zijn en nieuw geluk gevonden hebben.

Het doet onwerkelijk aan dat de bestuursvoorzitter van een katholieke krant klaagt over aandacht voor heiligen. Het is alsof de voorzitter van de KNVB klaagt over aandacht voor topvoetballers.

Het hete hangijzer in het conflict tussen Rijkers en Vromen is niet heiligenverering of de Kerkleer. Het is het optreden van paus Franciscus. In zijn exhortatie Amoris laetitia houdt paus Franciscus de mogelijkheid open dat je ter communie kunt gaan als je je vrouw of man verlaten hebt voor een ander. Dit staat haaks op tweeduizend jaar katholieke traditie. Heiligen als Thomas More hebben hier letterlijk hun leven voor gegeven.

Rijkers heeft in Katholiek Nieuwsblad ruimte geboden aan critici én supporters van Amoris laetitia. Beide kanten kwamen aan het woord. Dat moet kunnen in een krant. Een krant die zulk verschil van mening niet toelaat is geen krant maar een propagandablad.

In het buitenland ligt Franciscus steeds meer onder vuur. Goed ingevoerde vaticanisten schetsen een schrikwekkend beeld van een dictatoriale paus die zelfs veroordeelde pedofielen rehabiliteert. Katholieke nieuwssites tonen de schade van ‘Wie ben ik om te oordelen?’, die ertoe leidt dat in grote delen van de wereld de Kerk haar missie om homoseksuelen naar heiligheid te leiden, effectief heeft gestaakt.

De vermeende populariteit van de paus, waar Vromen overspreekt, is ver te zoeken. Zo bezochten afgelopen jaar ‘slechts’ 4 miljoen mensen pauselijke bijeenkomsten in het Vaticaan. Dat is iets meer dan in 2015, maar veel minder dan in 2013 en 2014. Toen bezochten respectievelijk 6,6 en 6 miljoen mensen de pauselijke bijeenkomsten.

Huub Vromen gaat aan dit afnemend enthousiasme en aanzwellende kritiek voorbij. Hij noemt Amoris laetitia een ‘geweldig boekwerk’. Het staat hem vrij. Het maakt hem wel hypocriet, want hij heeft de mond vol over ‘respect voor de verschillende meningen en zonder vooroordelen en zonder anderen buiten te sluiten’. Kennelijk mag iedereen meedoen, behalve Henk Rijkers. En met Rijkers de groeiende groep katholieken die kritisch is over het pontificaat van Franciscus.

Wat brengt de toekomst voor Katholiek Nieuwsblad? Weinig goeds. Religieuze instituten die nadruk op de geloofsleer inruilen voor ‘midden in de wereld staan’ lossen op in de wereld. Dat hebben we in de jaren 1970 gezien bij talloze katholieke scholen, kranten en vakbonden. Laat Huub Vromen een les trekken uit deze geschiedenis. Een kleine krant als het KN kan alleen overleven wanneer het een eigen en echt katholiek geluid heeft en geen slap aftreksel daarvan.

Rutger Schimmel en Hugo Bos, lezers van het Katholiek Nieuwsblad

zaterdag 14 januari 2017

Twee plus twee is nooit vijf: Spadaro, Orwell en de zekerheid van het katholieke geloof

Voice of the Family 14-1-2017

Pater Antonio Spadaro sj, hoofdredacteur van La Civilta Cattolica en vertrouweling van paus Franciscus, veroorzaakte een polemiek toen hij vorige week op twitter beweerde:

       Theologie is geen wiskunde. 2 + 2 kan in de theologie 5 zijn. Omdat het met God te 
       maken heeft en met het echte leven van mensen….
       ---Antonio Spadaro (@antoniospadaro) 5 januari 2017

“Twee plus twee is vier” wordt vaak gebruikt als een voorbeeld van een stelling die overduidelijk waar is en “Twee plus twee kan vijf zijn” als een voorbeeld van een overduidelijke onwaarheid. Het wordt vaak gebruikt in samenhang met machtsmisbruik door hen die onwaarheid willen opleggen aan anderen om die macht te versterken en hun ideologie op te leggen. Het beroemdste voorbeeld van een dergelijke gebruik is dat van George Orwell die in Negentienvierentachtig schreef: op het einde zou de Partij aankondigen dat twee en twee vijf was en dat je dat moest geloven. Het was onvermijdelijk dat ze deze eis vroeger of later zouden stellen: de logica van hun positie vroeg daar om. Niet alleen de geldigheid van de ervaring maar het bestaan van de externe werkelijkheid zelf werd door hun filosofie zwijgend ontkend.

Orwells woorden konden welhaast gebruikt worden als een commentaar op de bewering van pater Antonio Spadaro. Spadaro is een luidruchtig verdediger van de Apostolische Exhortatie Amoris Laetitia waarvan vele commentatoren menen dat ze op erg veel punten op gespannen voet staat met de leer van de katholieke Kerk. Juist vanwege deze strijdigheden, vanuit een natuurlijke interpretatie van de tekst, hebben vier kardinalen privé om verheldering gevraagd bij paus Franciscus en ook naar de betekenis van een aantal passages. Paus Franciscus heeft de kardinalen duidelijk gemaakt dat hij niet van plan was op hun dubia te antwoorden. Dat bracht hen ertoe hun vragen ter kennis te brengen van heel de Kerk. Sinds de publicatie van de dubia hebben personen die dichtbij de paus staan zoals Antonio Spadaro, hen duidelijk gemaakt dat ze geen antwoord hoeven te verwachten.