zaterdag 15 april 2017

Pastoor wordt lastig gevallen omdat hij kerkelijke regels houdt

De Volkskrant lijkt niets liever te doen dan een pastoor in een kwaad daglicht zetten, terwijl die pastoor zich slechts houdt aan de regels van de kerk. Het zou toch eerder verwonderlijk zijn wanneer hij dat NIET zou doen. Lees de voorbeelden in dit artikel: 
  • De pastoor wijst kinderen op het grote belang van de doop.
  • Maakt bezwaar tegen het opgraven van iemand om daarna met de echtgenoot te worden gecremeerd.
  • Verlangt dat mensen die op de kerkelijke begraafplaats worden begraven ook een kerkelijke uitvaart krijgen
  • En verwacht dat het Laatste Oliesel (ziekenzalving) gegeven wordt door iemand die daarvoor bevoegd is.

Niets mis mee toch? Een groep uit Reusel, waar pastoor van Roosmalen de priester is, komt in opstand tegen de priester. Gelukkig reageert bisschop de Korte nuchter wanneer ze ook bij het bisdom bezwaar maken: 'Hopelijk beseft u dat het rekruteren van ontevredenen niet de eenheid en samenhorigheid bevordert'.


Lees hier meer voorbeelden van moedige pastoors en bisschoppen in Nederland.

vrijdag 14 april 2017

Moedige pastoor weigert kerkelijke uitvaart na euthanasie

Deze pastoor geeft duidelijke uitleg waarom een kerkelijke uitvaart na euthanasie niet toegestaan is: ,,Wij zijn een barmhartige kerk. Daarom ben ik priester geworden. Ik wil hem zo veel mogelijk bijstaan, dat heb ik ook aangeboden. Maar euthanasie is niet te rijmen met het leven dat een christen leeft. Je hebt je lichaam te leen van de Heer. Dat kun je niet zomaar weggooien", aldus pastoor Van Aken over het besluit een kerkelijke begrafenis en het toedienen van de laatste sacramenten te weigeren.
,,Vergeving vraag je voor zonden die je al begaan hebt. Je kunt geen vergeving vragen voor iets wat je gaat doen. Daar heb je een keuze in. Ik kan dit niet doen, ik mag dit niet doen, dan krijg ik een probleem.”

Daarmee is hij moediger dan zijn bisschop die worstelt met deze vragen en die zegt: ,,Ik moet denken aan een man die ik in de parochie van de Utrechtse binnenstad aan het eind van zijn leven heb begeleid. Door suikerziekte was hij blind geworden. Eén been was geamputeerd en het andere zou moeten volgen. ,Ik kan dit niet meer dragen', zei hij tegen mij."
,,Toen ben ik stil gebleven. Heb niet gezegd: „Euthanasie, dat kan niet en dat mag niet.” De man heeft nadien ook een kerkelijke uitvaart gekregen. Heb ik daarmee de leer van de kerk – het beschermen van zowel het ongeboren als het aftakelende leven – ondermijnd? Nee, dat denk ik niet. De context is hier erg belangrijk. Ik zou heel anders reageren als iemand per telefoon alvast een datum voor een uitvaart vast wil leggen, vele dagen voor de geplande euthanasie."


donderdag 30 maart 2017

Tekenen van hoop

Hierbij een heel aantal tekenen van hoop, van moedige Nederlandse priesters en bisschoppen die de Kerk en haar leer verdedigen.

Pastoor wordt lastig gevallen omdat hij kerkelijke regels houdt (Nieuw)

Moedige pastoor weigert kerkelijke uitvaart na euthanasie (Nieuw)

Pastoor Sint-Michielsgestel waarschuwt afvalligen voor naderend onheil

Mennen in nachtmis kritisch op homohuwelijk en abortus

Lang leve kardinaal Eijk die de kerk huis van God beschermd !!

Filmopnames homohuwelijk mogen niet in katholieke kerk

Pastoor weigert opnamen in de kerk

Oorlog of vrede

Waar is de duivel?








Kardinaal Eijk stelt voorwaarden

Pastoor Sint-Michielsgestel waarschuwt afvalligen voor naderend onheil

SINT-MICHIELSGESTEL - Pastoor Frank Michaël As van de Michael Parochie te Sint-Michielsgestel waarschuwt mensen die zich willen uitschrijven bij de kerk voor onheil en eeuwige vergetelheid. Dat blijkt uit een bericht op de website stapuitdekerk.nl. Die website helpt mensen die zich uit willen schrijven als katholiek.

Mensen die de Michael parochie een brief sturen met het doel zich uit te schrijven, kregen tot voor kort de volgende reactie van de pastoor:

"U kunt nu geen enkel sacrament meer ontvangen, waarin Christus u tegemoet wil komen. U kunt geen kerkelijke uitvaart meer krijgen. U wijst Christus en Zijn kerk af.
Ik ben bang dat u uzelf het eeuwig leven niet waardig keurt en de toegang tot het eeuwig leven en de verrijzenis hebt geblokkeerd. Daarmee raakt u in de eeuwige vergetelheid, waar niemand u ooit nog zal missen.
Ik kan u alleen maar het advies geven u te bekeren tot Jezus Christus om tot Leven te komen.
Met pijn over het onheil, dat u over uzelf hebt afgeroepen, neemt de kerk van u afscheid." ...........Lees hier verder.....

donderdag 23 maart 2017

Dit rampzalige pausschap

door Phil Lawler op 1 maart 2017

Iets knapte afgelopen vrijdag toen paus Franciscus de evangelielezing van de dag gebruikte als een gelegenheid te meer om zijn eigen visie rond scheiden en hertrouwen te propageren. De paus veroordeelde de hypocrisie en de “logica van de casuïstiek”, toen hij zei dat Jezus de benadering van de wetgeleerden afwijst. Dat is waar. Maar wat zegt Jezus in de berisping van de Farizeeën over het huwelijk? “Zo zijn ze niet langer twee maar één vlees. Wat God derhalve heeft verbonden, mag de mens niet scheiden.” … en… “wie zijn vrouw wegzendt en een ander huwt, begaat echtbreuk jegens haar; en als zij van haar man weggaat en een ander huwt, begaat zij echtbreuk.”

Dag na dag verkettert paus Franciscus in zijn homilie in de ochtendmis in de St. Martha de “wetgeleerden” en de “starre” toepassing van de katholieke moraalleer. Soms is zijn interpretatie van de schriftlezing van de dag geforceerd; dikwijls is zijn karakterisering van traditionele katholieken beledigend. Maar in dit geval zette de paus de evangelielezing volledig op zijn kop. Bij het lezen van de weergave van deze verbazingwekkende homilie door Radio Vaticana, kon ik mij niet langer wijsmaken dat paus Franciscus alleen maar een nieuwe interpretatie van de katholieke leer biedt. Nee, het is veel meer dan dat. Hij is bezig met een weloverwogen poging te veranderen wat de Kerk leert.

Gedurende 20 jaar heb ik bij het dagelijks schrijven over het nieuws uit Vaticaan geprobeerd eerlijk te zijn in mijn beoordeling van pauselijke verklaringen en handelingen. Ik heb af en toe de H. Johannes Paulus II en paus Benedictus bekritiseerd wanneer ik meende dat hun daden onverstandig waren. Maar het kwam nooit in mij op dat een van deze pausen een gevaar vormde voor de zuiverheid van het katholieke geloof. Als ik verder terugkijk in de kerkgeschiedenis, dan realiseer ik me dat er slechte pausen zijn geweest: mannen wier persoonlijke daden ingegeven waren door hebzucht, jaloezie,  zucht naar macht en ordinaire lust. Maar is er ooit tevoren een paus geweest die een dergelijke minachting koesterde voor wat de Kerk altijd heeft geleerd, geloofd en in praktijk gebracht – op het terrein van zulke fundamentele kwesties als het wezen van het huwelijk en van de eucharistie?

Paus Franciscus heeft tegenstellingen gecreëerd vanaf de dag dat hij als opvolger van de H. Petrus gekozen was. Maar in de afgelopen paar maanden wordt de tegenstelling zo heftig, de verwarring onder de gelovigen zo algemeen, het bestuur in het Vaticaan zo willekeurig – en de paus gaat zo fanatiek te keer tegen zijn (werkelijke of vermeende) tegenstanders – dat universele Kerk nu op een crisis afstevent.

Wat zou een zoon in een groot gezin doen, als hij beseft dat het pathologisch gedrag van zijn vader het welzijn van het hele huisgezin bedreigt? Hij zou zeker zijn vader blijven respecteren, maar hij zou niet eindeloos het gevaar blijven ontkennen. Uiteindelijk moet er in een dysfunctioneel gezin worden ingegrepen.

In het wereldwijde gezin dat de katholieke Kerk is, is altijd de beste manier om in te grijpen: het gebed. Intensief gebed voor de heilige vader zou een heel geschikt voornemen zijn voor de vastentijd. Maar ingrijpen vereist ook eerlijkheid: een openhartige erkenning dat we een serieus probleem hebben. De erkenning van het probleem kan ook een soort verlichting bieden, een zekere afname van de opgelopen spanningen. Wanneer ik mijn vrienden zegt dat ik dit pausschap als een ramp beschouw, dan merk ik heel vaak dat ze op een vreemde wijze gerust gesteld zijn. Ze kunnen een beetje ontspannen als ze weten dat hun eigen argwaan niet onredelijk is, dan ook anderen hun angst over de toekomst van het geloof delen; dat ze niet vruchteloos hoeven blijven te zoeken naar wegen om het onverzoenlijke met elkaar te verzoenen. Bovendien als je het probleem benoemt, kunnen zij erkennen wat de crisis van het katholicisme niet is. Paus Franciscus is geen antipaus, nog veel minder de antichrist. De Stoel van Petrus is niet vacant, en Benedictus is niet de “echte” paus.

Franciscus is onze paus, in goede en kwade dagen. En als het de kwade dagen zijn – zoals ik met droefheid heb geconstateerd -: de Kerk heeft in het verleden slecht pausen overleefd. Wij, katholieken, zijn decennia lang verwend in een opeenvolging van Vaticaanse leiders: pausen die getalenteerde leraren en heilige mannen waren. Wij zijn gewend geraakt naar Rome te kijken voor leiding. Dat kunnen we nu niet. (Ik bedoel daarmee niet te zeggen dat paus Franciscus het charisma van de onfeilbaarheid verloren zou hebben. Als hij een uitspraak ex cathedra doet, in eenheid met de bisschoppen over heel de wereld. dan mogen we er zeker van zijn dat hij zijn ambt vervult en doorgeeft wat de Heer gaf aan de H. Petrus: de geloofsschat. Maar deze paus heeft ervoor gekozen niet te spreken met gezag; integendeel, hij heeft onvermurwbaar geweigerd zijn meest uitdagende leerschrift te verhelderen).

Maar als we niet op heldere richtlijnen uit Rome kunnen rekenen, waartoe moeten we ons dan wenden? Allereerst, katholieken mogen afgaan op de constante leer van de Kerk, de leerstukken die nu te vaak in vraag worden gesteld. Al is de paus verwarrend, de Catechismus van de Katholieke Kerk is dat niet. Ten tweede, wij kunnen en moeten onze diocesane bisschop vragen op te staan en hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. Ook bisschoppen hebben jaren besteed in het voorleggen
van moeilijke vragen aan Rome. Nu moeten zij, uit noodzaak, zorgen voor hun eigen heldere, besliste bevestiging van het katholieke geloof.

Misschien zal paus Franciscus bewijzen dat ik ongelijk heb, en opstaan als een groot katholiek leraar. Ik hoop en bid dat hij dat doet. Misschien is mijn hele betoog verknipt. Ik heb meer ongelijk gehad en zal ongetwijfeld nog ongelijk hebben; een foutief inzicht meer of minder maakt niet uit. Maar als ik gelijk heb, dat het leiderschap van de huidige paus een gevaar is geworden voor het geloof, dan moeten andere katholieken, en bijzonder de gewijde kerkleiders beslissen hoe ze daarop  reageren. En als ik gelijk heb – en dat heb ik zeker – dat de verwarring over fundamentele leerstukken van de Kerk wijd verbreid is, dan kunnen de bisschoppen, als eerste leraren van het geloof hun plicht niet verzaken om in actie te komen.

Franciscus - Katholiek Populisme

Bron: http://www.mennenpr.nl/Franciscus_-_katholiek_populisme.html

Vier jaren paus Franciscus. Het doctrinaire schrijven over huwelijk gezin “Amoris Laetitia” als sleutel voor zijn strategie: centrale kwesties worden met opzet zo onduidelijk geformuleerd dat iedereen er uit kan lezen wat hij wil.

door Dr. Hans Winkler, voormalig voorzitter van het genootschap van katholieke publicisten in Oostenrijk in een commentaar in Die Presse.

Aanstaande maandag 13 maart is het vier jaar geleden dat er een paus gekozen werd die zich heel verrassend Franciscus noemde, een naam die nog geen enkele paus voor hem gedragen had. Daarin ligt een zekere ironie, want de apostel van de armoede waarvoor de paus zijn patroon, Franciscus van Assisi, blijkbaar hield, geldt in de Kerk als de patroon van de kooplui. Zijn volgelingen, de franciscaner monniken, hebben banken opgericht en kredieten verleend aan noodlijdenden – vanzelfsprekend tegen rente. Tot de dag van vandaag zijn ze bedreven in geldzaken en succesvolle beheerders van onroerend goed.

Vier jaar is geen gedenkwaardige datum ware het niet dat hij dichtbij de verkiezing van Donald Trump als president van de VS gevallen is. Dat maakt ons ervan bewust dat ook een andere wereldmacht - als men de katholieke Kerk als zodanig wil aanduiden – door een populist wordt geleid. Natuurlijk is Trump een rechtse populist en de paus eerder een radicaal linkse – en katholiek.

Zurige reactie

De moderne populist kenmerkt zich door minachting voor recht en wet in naam van een door hemzelf gedefinieerde gerechtigheid. Op de plaats van het recht stelt hij de willekeur van de leider en zijn directe contact met het “volk” bij wie hij de suggestie wekt dat de “elites” hen hebben verraden. In het geval van de paus wordt de rol van de elites gespeeld door de kerkelijke leiders en de theologen die het volk lasten opleggen waarvan hij belooft ze te bevrijden. Agressief en beledigend leest hij de kardinalen regelmatig de les.
Op kritiek antwoordt de populist niet zakelijk maar speelt hij op de persoon. Typisch daarvoor is de zure reactie van de paus op de vragen (dubia) van vier kardinalen over Amoris Laetitia, het doctrinaire schrijven over huwelijk en gezin. Deze vragen zijn overeenkomstig alle kerkelijke regels en in alle hoffelijkheid geformuleerd. Franciscus, zo wordt verteld, moet hierover woedend zijn geweest. Tot de dag van vandaag keurt hij deze kardinalen geen antwoord waardig. Dat is niet alleen onbeleefd, het is kennelijk zijn werkwijze. Geen enkele andere leider van een wereldbedrijf zou zo met zijn leidinggevend personeel omgaan. In plaats daarvan stuurt hij er onderdanige figuren erop uit die met passende dreigingen klaar staan of die de vraagstellers van ketterij, dwz van geloofsafval betichten.

Alle uitspraken rond collegialiteit ten spijt beslist de paus volstrekt autoritair. Tegenover de bisschoppensynode heeft hij zich op zijn jurisdictieprimaat beroepen dat in Vaticanum I gedefinieerd is. In kwesties van economie en milieubescherming legt de paus een ideologische beslistheid aan de dag die hij op zijn eigenlijke terrein, de geloofsleer en de moraal, met opzet achterwege laat.
Economie en milieu zijn nu juist terreinen waarop hij vanuit zijn ambt geen competentie heeft en geen grondige kennis bezit. Zijn begrip van economie wordt bepaald door het idee dat men de armen minder arm maakt als men de rijken maar minder rijk maakt, een klassieke vergissing. “Kapitalisme en markteconomie zijn de bronnen van de welvaart. Zij doden niet, maar bevrijden en scheppen welvaart”, zegt de katholieke Zwitserse theoloog en economie professor Martin Rhonheimer.

Franciscus heeft duidelijke sympathieën voor de klassieke vorm van populisme in Latijns Amerika, het Peronisme van zijn vaderland. In de opvatting van deze ideologie bestaat economie hoofdzakelijk in charitatieve acties en herverdeling van goederen. Omdat ze dat steeds op hun lippen hebben, verheugen zich dan ook de linkse claudillo’s van het continent zich in tamelijk openlijke gunst van de paus. Dat blijkt met name in Venezuela destructief.
Terwijl de bisschop van Caracas van een dictatuur in het land spreekt en van de “belediging van het volk”, beschermt het Vaticaan het regime door een zinloos geworden “bemiddeling”. Franciscus is daardoor “feitelijk tot redder van het politieke leven van het Maduroregiem”geworden, schrijft de “FAZ”.

Zijn fans roemen de spontaneïteit en de directheid van zijn spreken - zonder rekening te houden met wat het publiek horen wil. Dat kan onderhoudend zijn maar van een paus mag men verwachten dat hij enigszins consistent en bedachtzaam spreekt, en niet als een populist naargelang het publiek of de omstandigheid van standpunt verandert.
Een voorbeeld onder vele is de migratiepolitiek. Terwijl Franciscus bij de Lutherse Wereldbond in Lund verklaarde dat geen enkel land meer migranten moeten opnemen als het aan kan en daarbij direct van een bovengrens sprak, poneerde hij bij de ontvangst voor de diplomaten van het Vaticaan een recht op migratie zonder enige beperking.

Geen interesse in hervormingen

Onlangs hebben enkele Oostenrijkse kerkelijke intellectuelen de paus als ‘hervormer’ betiteld. Dat is een vreemd predicaat. De K9-groep van kardinalen die een hervorming van de pauselijke curie moet uitwerken, heeft tot nu toe geen resultaat gehad. Franciscus heeft duidelijk geen enkele belangstelling in dergelijke structurele kwesties en regeert liever “per decreet”. Ander had hij bijvoorbeeld de reeds lang nodige hervorming van de bisschopsbenoeming aangepakt waardoor bisdommen regelmatig maandenlang zonder leiding zitten. Maar ook toont Franciscus geen enkele neiging de genoegzaam bekende wensenlijst van de diverse kerkhervormers aan de pakken.

Als men in het pontificaat, dat van de ene spontane inval naar de andere strompelt, iets van een lijn wil ontdekken, dan toont die zich exemplarisch in “Amoris Laetitia”. In dit doctrinaire schrijven heeft de paus persoonlijk de resultaten van de Synode over het gezin samengevat. De centrale kwestie, de toelating van “hertrouwd” gescheidenen tot de sacramenten, is met opzet zo onhelder geformuleerd, dat ieder eruit kan lezen wat hij wil. En dat gebeurt ook: bisschoppen in Polen of in Afrika maken andere gevolgtrekkingen als in Duitsland of Malta; de bisschop van Philadelphia andere dan die van Chicago.

“Heilzame decentralisatie”

Het loopt erop uit dat de bisschoppen hun eigen leer over huwelijk en sacramenten moeten kiezen. “Heilzame decentralisering”, noemt de paus dat zelf, en dat niet in een of andere pastorale kwestie maar in de leer zelf. In de kwestie van het huwelijk waarbij het zeker niet alleen om pastorale beslissingen gaat, hoopt hij waarschijnlijk dat zijn “barmhartige” lijn zich feitelijk zal doorzetten.

Welke gevaren de prefect van de Congregatie voor de Geloofsleer, kardinaal Gerhard Ludwig Müller, daarin ziet en welke zorgen hem die baren, heeft hij in een boek beschreven: decentralisatie van de Kerk mag niet “verschillende dogmatische uitspraken” betekenen, die wellicht “constitutieve sacramentele structuren relativeren”.

Het gaat dus om niets meer en niets minder. Het is bijna overbodig te zeggen dat Müller in de kwestie van “Amoris Laetitia” een ander standpunt inneemt dan de paus. En tenslotte ook nog: “Men kan niet de paus dienen, als men rond hem een personencultus bedrijft.

donderdag 9 maart 2017

35e Pinksterbedevaart Parijs-Chartres 2017

Ga mee op bedevaart!
Graag willen wij je uitnodigen om in het Pinksterweekend deel te nemen aan de jaarlijkse voetbedevaart van Parijs naar Chartres.

Op zaterdag 3, zondag 4 en maandag 5 juni 2017 wordt voor de 35e keer de Parijs-Chartres pelgrimage gelopen. Aan deze driedaagse pelgrimage van in totaal 100 kilometer, waarvan oorsprong teruggaat tot de twaalfde eeuw en die voert van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Parijs (Cathédrale Notre-Dame de Paris) naar de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Chartres (Cathédrale Notre-Dame de Chartres), nemen elk jaar duizenden enthousiaste bedevaartgangers van over de hele wereld deel. De deelnemers lopen mee in afdelingen (chapitres) per land, regio of parochie van ongeveer 20-60 personen.

Meer informatie voor een indruk: www.nd-chretiente.com

Dit jaar zal ook een Nederlandse afdeling meelopen. Wij nodigen jou hierbij van harte uit met ons deel te nemen aan de Parijs-Chartres pelgrimage onder Nederlandse vlag.

Wie zijn wij?
Wie zijn wij? Een groep enthousiastelingen die de bedevaart eerder hebben gelopen en die deelname uit eigen ervaring van harte kunnen aanbevelen. De bedevaart gaat van hartje Parijs door het glooiende Noord-Franse platteland naar Chartres. De bedevaart is zonder meer fysiek een uitdaging, een indrukwekkende gang door de prachtige heuvelachtige Franse velden en bossen bovendien, maar vooral een indringende katholieke geloofservaring. De pelgrimage rondom Pinksteren is mariaal en missionair. Zij brengt allen die het sociale koningschap van Christus willen bevorderen bijeen en biedt ieder persoonlijk de gelegenheid zijn of haar roeping als kind van God te verdiepen. Tijdens de bedevaart worden de Missen in de buitengewone vorm van de Romeinse ritus gecelebreerd. Lees hier verder.

Na de nieuwste schandalen eisen wij het terugtreden van aartsbisschop Paglia en bisschop Sanchez Sorondo

door Robert de Mattei

Onder de laatste gebeurtenissen, die bij katholieken ergernis hebben gewekt, zijn er twee die bijzonder opzien baren. Het eerste voorval betreft de mateloze lof die curiebisschop Vincenzo Paglia, de voorzitter van de Pauselijke Academie voor het leven, Marco Pannella toezwaaide. Aanleiding was de postume presentatie van Pannella’s autobiografie op het bureau van de Radicale Partij in Rome: “Lo spirito di Marco ci aiuti a vivere in quella stessa direzione” (de geest van Marco moge ons helpen in dezelfde richting te leven).

Het tweede voorval is het referaat van Dr. Paul Ehrlich, een bekende vertegenwoordiger van de huidige “cultuur van de dood”, dat hij op uitnodiging van curiebisschop Marcelo Sanchez Sorondo in het Vtaicaan kon houden. Wat de US-bioloog met Marco Pannella verbindt, is dat zowel Ehrlich als de overleden leider van de Radicale Partij fervente verdedigers van abortus en verklaarde vijanden van de katholieke Kerk zijn. Terwijl Mgr. Paglia min of meer als in een soort delirium spontane verklaringen uitte, sprak Sanchez Sorondo in zijn functie als kanselier van de Pauselijke Academie van Wetenschappen en van de Pauselijke Academie voor sociale Wetenschappen een officiële uitnodiging uit. Sanchez Sorondo is net als Paglia een vertrouweling van paus Franciscus, en hoewel “duizenden paus Franciscus gevraagd hebben dit schandaal te beëindigen, gaat het verder”, zo klaagde Maria Madise van de Voice of the Family. Meer als 10.000 handtekeningen waren door de Amerikaanse katholieke organisatie een paus Franciscus gestuurd met het verzoek de deelname van Ehrlich aan het congres in het Vaticaan te verhinderen.

In een gemeenschappelijke persverklaring benadrukten de Voice of the Family, LifeSiteNews, Stichting Lepanto en Famiglia Domani dat Ehlich een van de bekendste neomalthusiaanse verdediger van abortus is. In 1968 publiceerde hij de bestseller The Population Bomb (de bevolkingsbom). Daarin voorspelde hij een dramatische toekomst voor de mensheid door overbevolking en eiste dwangmaatregelen voor geboorteregeling om dit te voorkomen. Hoewel de voorspellingen niet zijn uitgekomen en door de feiten zelfs heel duidelijk zijn weerlegd, eist Ehrlich nog steeds onverdroten selectieve abortus en massasterilisatie als legitieme middelen tegen bevolkingsgroei. De ideeën van Ehrlich zijn in de Chinese Volksrepubliek, in India, in Kenya en andere landen met staatsgeweld in praktijk gebracht en maken hem verantwoordelijk voor miljoenen doden en kinderen die nooit geboren werden.

In een interview door Maria Hvistendahl in 2011 verdedigde Ehrlich de selectieve abortus met de uitspraak: “Het zou een goed idee zijn aan het volk het beslissingsrecht te laten zodat ze slecht weinig kinderen krijgen en alleen die kinderen die ze willen hebben”. De bepaling van het geslacht van de kinderen door abortus en zelfs door het doden van reeds geboren kinderen is voor vrouwen beter, aldus Ehrlich, dan het lot dat hen wacht in een overbevolkte wereld.

In een artikel dat in 2015 gepubliceerd is viel Ehrlich het katholieke geloof aan als “gevaarlijk” omdat het zich verzet tegen de anticonceptiementaliteit. In datzelfde jaar bekritiseerde hij openlijk de eco-encycliek Laudato si van paus Franciscus omdat hij daarin passages tegen anticonceptie meende te ontdekken.

In 2014 zei hij:
“De paus en veel bisschoppen vormen een werkelijk kwaad en zijn onderdeel van de achterlijke krachten op de planeet, die er volgens mij alleen in geïnteresseerd zijn hun macht te behouden.”

John Henri Westen, de hoofdredacteur van LifeSiteNews, schreef dat paus Franciscus door niet in te grijpen tegen Ehrlich “zijn plicht niet nakomt om het geloof van de Kerk dat haar door Christus is toevertrouwd, te beschermen”. Westen voegt daaraan toe: “In een interview zei Ehrlich ons dat hij ‘geëlectriseerd’ door de richting die paus Franciscus aan de katholieke Kerk geeft.”

De uitnodiging van Ehrlich in het Vaticaan betekent daarom een schandaal dat de reeds bestaande verwarring in de Kerk in ernstige mate vergroot. Misschien denkt Mgr. Sanchez Sorondo van Ehrlich wat Mgr. Paglia over Marco Panella zei:
“Het is een man van grote spiritualiteit (…) Zijn dood is een groot verlies voor ons land (…) Zijn geest waait verder door (…) Hij was de instigator tot een mooier leven, niet alleen voor Italië, maar voor de hele wereld, die meer dan ooit mannen nodig heeft die zo kunnen spreken als hij (…) Ik hoop dat de geest van Marco ons mag helpen in diezelfde richting te leven.”

Alle citaten kunnen op Youtube gecontroleerd worden.

Enkele katholieke verenigingen en media hebben het terugtreden geëist van aartsbisschop Vincenzo Paglia als voorzitter van de Pauselijke Academie voor het leven en als grootkanselier van het Pauselijk Instituut Johannes Paulus II voor studies over huwelijk en gezin. Om dezelfde reden eisen wij ook het terugtreden van bisschop Marcelo Sanchez Sorondo als kanselier van de Pauselijke Academie van Wetenschappen en de Pauselijke Academie van Sociale Wetenschappen.

Vertaling: C. Mennen  2 maart 2017

woensdag 1 maart 2017

Wanneer de publieke terechtwijzing dringend en noodzakelijk is

door Roberto de Mattei

Kan een paus voor laakbaar gedrag publiek terecht gewezen worden? Of moet het gedrag van een gelovige onvoorwaardelijke gehoorzaamheid zijn, die zo ver gaat dat het iedere woord of ieder gebaar van een paus rechtvaardigt, zelfs als die publieke ergernis wekken?
Volgens sommigen, zoals de Vaticanist Andrea Tornelli, is het mogelijk de paus je eigen bezwaren in een persoonlijke ontmoeting tot uitdrukking te brengen zonder dit echter openlijk te tonen. Deze stelling geeft tenminste één ding toe. De paus is niet onfeilbaar behalve wanneer hij ex cathedra spreekt. Anders zou het niet toegestaan zijn hem, zelfs niet privé, tegen te spreken. De enige weg zou dan een religieus zwijgen zijn. In werkelijkheid kan de paus, die niet Christus is, maar slechts zijn plaatsbekleder op aarde zondigen en dwalen. Klopt het dat hij alleen maar privé maar nooit publiek terecht gewezen kan worden?

Om die vraag te beantwoorden, is het belangrijk te herinneren aan het voorbeeld bij uitstek in de geschiedenis. Dat gebeuren levert ons de gouden regel van hoe we ons dienen te gedragen: het zogenaamde incident in Antiochië. De heilige Paulus herinnert eraan in de brief aan de Galaten die waarschijnlijk tussen 54 en 57 n. Chr. geschreven is, en wel met de volgende woorden:
….. zij hadden ingezien dat aan mij het evangelie voor de onbesnedenen was toevertrouwd, juist zoals aan Petrus dat voor de besnedenen want Hij die Petrus kracht had gegeven voor het apostelschap onder de besnedenen had mij kracht gegeven voor de heidenvolken en daar zij de mij gegeven genade hadden erkend, hebben zij, Jakobus en Kefas en Johannes, die voor steunpilaren golden, mij en Barnabas de hand der gemeenschap gereikt: wij zouden naar de heidenen gaan en zij naar de besnedenen. Alleen moesten wij hun armen gedenken, wat ik dan ook juist van harte gedaan heb. Maar toen Kefas in Antiochië gekomen was, heb ik hem in zijn gezicht weerstaan, want hij stond onder het oordeel. Immers, voordat sommige mensen van Jakobus gekomen waren, at hij gewoon met de heidenen mee, maar toen zij gekomen waren, begon hij zich terug te trekken en afzijdig te houden uit vrees voor de mannen van de besnijdenis. En de overige Joden veinsden met hen mee, zodat zelfs Barnabas zich door hun veinzerij liet meeslepen. Maar toen ik zag dat hun gedrag niet strookte met de waarheid van het evangelie, zei ik tegen Kefas waar allen bij waren: “Als jij, een geboren Jood, leeft als een heiden en niet als een Jood, hoe kun je dan de heidenen dwingen om te leven als Joden?” (Gal. 2, 7-14)

Uit angst de gevoeligheid van de joden niet te kwetsen bevorderde Petrus door zijn gedrag de positie van de “judaïzanten” die geloofden dat alle bekeerde heidenchristenen zich moesten laten besnijden en zich moesten onderwerpen aan de joodse wet. De heilige Paulus zegt, dat de heilige Petrus heel duidelijk fout geweest was en dat hij zich daarom publiekelijk tegen hem verzette om er voor te zorgen dat Petrus niet langer een ergernis was in de Kerk waarover hij het oppergezag uitoefende. Petrus aanvaardde de terechtwijzing van Paulus doordat hij nederig zijn fout erkende. De heilige Thomas behandelt deze episode in veel van zijn werken. Hij merkt met name op dat “de apostel zich tegen Petrus verzet in de uitoefening van zijn gezag en niet tegen zijn gezag zelf” (Super Epistolam ad Galatas lectura, nr. 77). Paulus erkende dat Petrus het hoofd van de Kerk op aarde is, maar zag het toch als legitiem zich tegen hem te verzetten vanwege de ernst van het probleem, dat aan het heil van zielen raakte. “De wijze van terechtwijzing was gepast omdat het publiek en duidelijk was” (Super Epistolam ad Galatas, nr. 84). Deze episode bevat, volgens de doctor angelicus, een les voor de prelaat als ook voor hen die aan zijn zorgen zijn toevertrouwd: “Aan de prelaten werd een voorbeeld van nederigheid gegeven opdat zij niet weigeren terechtwijzingen van de kant van hun onderdanen en van hen die aan hun zorgen zijn toevertrouwd, te accepteren; en aan de onderdanen werd een voorbeeld van ijver en vrijheid gegeven opdat zij niet bang zijn hun prelaten terecht te wijzen, vooral wanneer hun schuld publiek is en ertoe kan leiden voor velen een gevaar te worden” (Super Epistolam ad Galatas, nr. 77).
In Antiochië toonde de heilige Petrus heel grote nederigheid en de heilige Paulus stralende naastenliefde. De apostel van de heidenen blijkt niet alleen rechtvaardig te zijn maar ook barmhartig. Tot de geestelijke werken van de barmhartigheid hoort de vermaning van de zondaars, die door de moraaltheologen “broederlijke vermaning” wordt genoemd. Zij gebeurt privé als de zonde privé is, publiek als de zonde publiek is. Jezus zelf heeft de manier van handelen vastgesteld:
“Wanneer uw broeder gezondigd heeft, wijs hem dan onder vier ogen terecht. Luistert hij naar u, dan hebt gij uw broeder gewonnen. Maar luistert hij niet, haal er dan nog een of twee personen bij, opdat alles beruste op de verklaring van twee of drie getuigen. Als hij naar hen niet wil luisteren, leg het dan voor aan de Kerk. Wil hij ook naar de Kerk niet luisteren, beschouw hem dan als een heiden of tollenaar. Voorwaar, Ik zeg u: wat gij zult binden op aarde zal ook in de hemel gebonden zijn, en wat gij zult ontbinden op aarde zal ook in de hemel ontbonden zijn.”(Mt. 18, 15-18)

Men kan zich voorstellen dat heilige Paulus geprobeerd heeft de heilige Petrus privé te overtuigen. Als dat klaarblijkelijk mislukt is, aarzelde hij niet hem publiek terecht te wijzen, zoals de heilige Thomas van Aquino zegt: omdat de heilige Petrus voor het oog van allen gezondigd had, moest hij ook voor het oog van allen berispt worden” (In 4 Sententiarum, Dist. 19, q. 2, a. 3). Petrus en Paulus hebben bij het incident in Antiochië een voorbeeld nagelaten aan hen die na hen kwamen. De broederlijke terechtwijzing is, zoals de theologen leren, geen facultatief gebod. Het is verplichtend, vooral voor hen die in de Kerk verantwoordelijkheid dragen, omdat het direct op het natuurrecht en het positieve goddelijke recht berust (Dictionnaire de Théologie Catholique, vol. III, col. 1908). De vermaning kan van de ondergeschikte tot de leidinggevende, en van de leek tot de prelaat gericht zijn. Op de vraag of men ertoe verplicht de leidinggevende publiek te vermanen, bevestigt de heilige Thomas dit in zijn Commentaar op de Sententies van Petrus Lombardus waarin hij er echter op wijst dat men altijd met het grootste respect te werk moet gaan. Daarom moeten de prelaten niet in het publiek terecht gewezen worden maar nederig in de privésfeer, behalve als er een gevaar voor het geloof bestaat; dan namelijk wordt de prelaat de mindere, als hij in ontrouw vervalt, en de ondergeschikte wordt de meerdere” (In 4 Sententiarum, Dist. 19, q. 2, a. 2). In dezelfde woorden drukt zicht de doctor angelicus uit in de Summa Theologiae: “Waar echter het geloof gevaar loopt, daar moet men publiek de leidinggevende terecht wijzen, zoals Paulus dat gedaan heeft; en zoals Augustinus met betrekking hierop schrijft (ep. 19): “Petrus zelf heeft de leidinggevenden het voorbeeld gegeven, dat zij zich, als zij het rechte pad verlaten, niet moeten verzetten als ondergeschikten hen terechtwijzen”(Summa Theologiae, II-IIae, 33, 4, 2).

Cornelius a Lapide (Cornelis Cornelissen van den Steen)  heeft het denken van de kerkvaders en de kerkleraren samengevat met de woorden: “[….] De leidinggevenden kunnen door de ondergeschikten in nederigheid en naastenliefde vermaand worden om de waarheid te verdedigen. Dat zeggen op basis van deze plaats (Gal. 2, 11) de heilige Augustinus (Ep. 19), de heilige Cyprinaus, de heilige Gregorius, de heilige Thomas en anderen die we hierboven genoemd hebben. Zij leren unaniem dat de heilige Petrus, hoewel hij een hogere plaats had, door de heilige Paulus terecht gewezen werd [….]. Terecht zegt de heilige Gregorius daarom (Homil. 18 in Ezech.): “Petrus zweeg opdat hij, die de eerste in de apostolische hiërarchie was, ook de eerste in de nederigheid zou zijn.” En de heilige Augustinus bevestigde dit (Epist. 19 ad Hieronymum): “Door te leren dat de leidinggevende niet moet weigeren zich door de ongeschikte te laten vermanen, heeft de heilige Petrus aan hen die na hen kwamen een nog buitengewoner en nog heiliger voorbeeld geven dan de heilige Paulus, die leerde dat de ondergeschikte ter verdediging van de waarheid met liefde de durf moet hebben zonder vrees de leidinggevende te weerstaan”(Ad Gal. 2, II, in Commentaria in Scripturam Sacram, Vivès, Paris 1876, band XVII).

De broederlijke terechtwijzing is een daad van naastenliefde. Tot de grootste zonden tegen de liefde behoort het schisma dat betekent dat men zich losmaakt van het gezag van de Kerk of van haar wetten, gewoonten en zeden. Ook een paus kan in schisma vervallen als hij de Kerk verdeelt, zoals de theoloog Suarez betoogt (De schismate in Opera omnia, Bd. 12, pp. 733-734 en 736-737) en kardinaal Journet bevestigt (L’Eglise du Verbe Incarné, Desclée, Brugge 1962, deel 12, p. 596)

Op dit moment heerst er verwarring in de Kerk. Enkele moedige kardinalen hebben een eventuele, publieke, broederlijke vermaning van paus Bergoglio aangekondigd, wiens initiatieven van dag tot dag zorgwekkender zijn en tot meer verdeeldheid aanleiding geven. Het feit dat hij nalaat op de Dubia van de kardinalen met betrekking tot hoofdstuk 8 van het apostolisch schrijven Amoris Laetitia te antwoorden, bevordert en voedt de ketterse of bijna-ketterse interpretaties in zake de communie van gescheiden hertrouwden. De verwarring die op deze manier bevorderd wordt leidt tot spanningen en interne strijd, of anders gezegd tot een situatie van godsdienstige tegenstellingen die voorboden zijn van een schisma.
Dat maakt de broederlijke terechtwijzing dringend noodzakelijk.

Verschenen 22 februari 2017.
Vertaling C. Mennen

Paul Ehrlich in Rome - welcoming a false prophet to the Vatican

February 27, 2017 -- "The invitation to Paul Ehrlich to speak at the 'Biological Extinction' conference, hosted by the Pontifical Academies of Science and Social Science, constitutes a major scandal" said Professor Roberto de Mattei of the Lepanto Foundation. "Under Pope Francis" he continued "the Vatican has given a platform to a defender of abortion and a declared enemy of the Catholic Church and the natural law."

Paul Ehrlich is one of the best known advocates of neo-malthusian theories. In 1968 he published his bestselling book The Population Bomb, in which he predicted that population growth would lead to the deaths of hundreds of millions of people by starvation in the 1970s, including 65 million Americans. In reality, the population of the earth has doubled since 1968 without any of the catastrophic consequences predicted by Ehrlich occurring.

However, despite his predictions being thoroughly discredited, Ehrlich continues to peddle the myth of overpopulation, even to the extent of defending forced abortion and mass compulsory sterilization as means of population control. In a 2011 interview Ehrlich defended sex-selective abortion, stating that "it would be a good idea to let people have their choice so that they could have fewer children and could have what they wanted." He suggested that it may be better for girls to be aborted because "You can be aborted as a conceptus, you can be killed at birth, or you can be sold into slavery and die in a slum someplace. It would be interesting to know how many females you're keeping out of hideous situations – the ones who are not killed or infanticided but nonetheless not valued."

A petition of over 10,000 names was sent to Pope Francis asking him to prevent Ehrlich's participation in the Vatican conference. "Thousands called on Pope Francis to ensure that a leading proponent of abortion and sterilization was not given a platform in the Vatican, but Ehrlich's speech has taken place nonetheless. The pro-life and pro-family movement is deeply concerned about the openness of Vatican authorities to positions that are harmful to life and the family. These are not purely academic questions: the lives and wellbeing of real children are at stake " said Maria Madise of Voice of the Family.

"Over the last few years defenders of life and family have tried to give Pope Francis the benefit of the doubt but every new scandal raises further questions about the motivations of those who now hold key positions of power in Rome." said John-Henry Westen of LifeSiteNews.com.  "In an interview with our news service Ehrlich told us he was 'thrilled' with the direction Pope Francis is taking the Catholic Church. Yet just a few years ago Ehrlich stated that 'the pope and many of the bishops are one of the truly evil, regressive forces on the planet' because of the Church's opposition to contraception. Ehrlich has changed none of his positions in that time."

"For our part" stated Virginia Coda Nunziante of Famiglia Domani "we will continue to speak out against the evil and the errors that have found their way into the temple of God, asking Our Lady to lead us and all the faithful, in this dark hour of the Church's history."

For further comments or to request an interview, please contact:
 

John Henry Westen (US and Canada) +1 (613) 633-9006
Maria Madise (UK) +44 7507 742957
Email: enquiry@voiceofthethefamily.in fo